вαяιιѕѕѕ'ѕ ∂яєαмѕ||

Hey!!!

2010-04-23T18:09:00.003+03:00

Sürekli degisiklikler yaptigimi farkettim. Simdi yeni bir degisiklik daha. Baska bir bloga gecis gibi :)

Birkac yaziyi oraya da tasidim ve artik oradan devam edecegim yazmaya...

kognitiF Cimri

Neredeyim?

2010-01-04T23:14:00.003+02:00

Kayboluş... Kendi içimde, derinlerde bir yerlerde... Gitmek istediğim yer hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Var mı böyle bir yer? Emin değilim... Bir harita bulabilir miyim diye düşünürken, çok tanıdık bir kapı beliriyor önümde... Çok sık geldiğim bir yer burası... Hatta ikamet ettiğim bile diyebilirim. Bu kapıdan çıkıp nereye gitsem, döndüğüm yer hep burası olur çünkü... Minik ve ürkütücü bir oda burası... En dikkat çeken ayrıntısı ise sürekli karanlık olması... Her zamanki yerime hızlı bir şekilde kurulup, beklemeye koyulurum buraya geldiğimde... Her gelişimde sıradan bir değişmezlikte gerçekleşir olaylar... Otururum, beklerim, ağlarım ( bunun içindir burası), sonra kapı çalar... Açmak için yerimden kalkmama fırsat verilmez... Kimin geldiğini anlamam için, karanlığa iyice alışmış gözlerimi biraz ovuşturmam gerekir. Rehberimdir gelen ve beni başka bir odaya götürmek için buradadır. Sonrasında kapı üzerime kilitlenir. İlk defa geliyorsam eğer, sebepsiz bir yabancılık çekerim...

Nereden geldik ki yabancılığa?

Kayboluş diyordum... Kendi içimde, derinlerde bir yerlerde... Gitmek istediğim yeri bilmesemde, o odalara geri dönmek istemediğimden eminim. Kaçabilmek gerçekten hiç kolay olmuyor... Bir insanla karşılaşırsam buralarda eğer, beni gittiği yere götürmesini isteyeceğim ondan... Nerede olduğumun hiç önemi yok, bilmek istemiyorum... Kulaklarımı tıkayacağım... Sadece gitmek istiyorum yeni bir yere.. Yeni duygulara ihtiyacım var...

Yeni Umutlarım İçin Umutsuzum...

2010-01-03T22:05:00.004+02:00

Çok boş işlere kafa yoruyorum sanırım... Düşünmem gereken, hayatımın akışını ciddi yönde etkileyebilecek, öncelik bakımından daha üst sıralardaki şeyleri düşünmek yerine; yediğim kazıkların sebebini sorgulamaya adadım son 48 saatimi... Listedeki en gerekli şeyler, ne kadar büyük önemlilikte olduklarını unutmuş, alt sıralara kaymaya başlamışlardı bu süreçte... 2 günlük bu sorgulama nelere yardımcı oldu diye sorduğumda kendime; aynı soruları, cevaplarını çok iyi bildiğim halde defalarca ve defalarca tekrarladığımı vurdum yüzüme... Kabullenmekten hep kaçtığım gerçeklere, bu defa sarılmaya karar verdim sımsıkı... Yanlışlarının ikinci tekrarını yapmalarına fırsat verdiğim insanların sahte gülüşlerine tanık oldum aynı zamanda... Şimdi... Kötü bir başlangıç yaptığım 2010 yılının gelecek günleri için yeni dileklerde bulunuyorum... 2009’u bana unutturmasını istiyorum bu yıldan...

Kırık Ayna...Kan...

2009-12-19T00:36:00.002+02:00

Gereksiz bir koşuşturmaca içindeyim bir süredir. Aslında bu koşuşturmaca bir kaçış, kurtuluş çabası birşeylerden. Sürekli sadece eğlenip, gülebileceğim arkadaşlarımla birlikte olmayı seçtim bu süreçte. Diğerlerine zaman ayıramama sebebim; bencillik, ama yapmazsam kendimde belki de tamirsiz yaralar açabileceğim sonucunu getirecek bir bencillik. Odamda kendimle başbaşa olmayı seçtim başlarda ama bu başbaşalık, aynı zamanda saçbaşalık durumunu da getirmeye başladığında farkettim acilen çıkmam gerektiğini... Kendime ilk tokatım, büyük bir haksızlık sonrasında patladı... Sonrasında, odadaki tek aydınlanma aracım olan masa lambasını kısıp uzandım yatağıma kulağımda müziğimle. Listemdeki hareketli parçaları hızlı hızlı geçiyor, en yavaş olanlarında duruyordum. Hayallere dalarken, onlara eşlik eden en güzel melodiler onlardaydı çünkü... Dört dakikanın sonunda belki de kurduğum dört yıllık hayal de son buluyordu. Dinledikçe, olumsuz şeyler görmeye başladığımı fark ettim. O (dört) dakikalar can yakan zamanların geri sarılarak tekrar tekrar izlendiği dakikalardı sanki... Müzik çalarımın pili bittiğinde yedim yumruğu suratıma... Şarja takmak için kalkmak istedim, ama doğrulmakta o kadar zorlandım ki, daha fazla gücüm olmadığını anlayıp bıraktım tekrar kendimi kırışık çarşaflarımın üzerine...Gözlerimin açık olması kapalı halinden farksız gibiydi ve odayı hafif aydınlatan ışığa takılana kadar da anlamadım açık olduğunu... Elimi uzatıp son ayara getirdim daha net görebilmek için etrafımı... Hızla kalkıp elime geçen ilk şeyleri geçirdim üzerime. Çoraplarımı ararken ayağımda bir acı hissettim... Kırık aynanın parçalarından birisi batmıştı anlaşılan... Sokağa çıktım çabuk adımlarla...Daha yavaş yürümeye başladım sonra ama ellerimi cebime sokmayı o kadar çok istiyordum ki, şemsiyeyi yolun kenarına fırlatıp devam ettim ıslanarak...Üşüdüğümü farketmeden, ayakkabımın etrafa sıçrattığı çamurları seyrettim. Ayağım kanıyor muydu yoksa ayakkabımın delikliğinden dolayı giren sular mıydı içerideki ıslaklığa sebep, bilemedim... Arkadaşımın evinin kapısında bekledim bir süre... İçeriden durmaksızın gelen kahkahaların arasından kendiminkini seçmeye çalıştım, başaramadım... Duymayacaklarından emin bir şekilde bastım zile, açılmadı... Geri dönüp devam ettim ıslanmaya... Ama o kanlı oda olmamalıydı gideceğim yer... Diğer bir arkadaşımı aradım ve bir kafede oturup beklemeye başladım... Mutlu insanları görüp, kıskanacağımı ve nefret edeceğimi düşündüm, ama yalnızdım... Tedirgin bir yüz ifadesiyle geldi arkadaşım... Oysa kötü birşey yoktu, sadece gülüp, eğlenerek vakit geçirmekti amacım onu çağırırken. Israrla sebep sordu, ben de anlattım... Başa sardım yani tekrar o (dört) dakikaları... En iyisi gidip kanları temizlemek diye düşünüp, kırık aynalı odaya döndüm değişmemiş bir ruh haliyle beraber... Kapıyı çaldım, sinirli bir şekilde karşıladım kendimi... Yatağa yönelmiştim, tam bırakacakken kendimi, çektim kollarımdan sandalyeye doğru... Sert bir hamleyle oturttum... Karşıma alıp konuştum... Ben de dinledim... Anlattım... Öğütler verdim... Ağladım... Kızdım... Ve kalktım... En güzel kıyafetlerimi seçerek, giydim... Bütün arkadaşlarımı arayıp buluşma saati verdim ve ilk ben gittim buluşma yerine... Güldüm...Eğlendim...Bencillik yaptığım arkadaşlarımdan af diledim...Gece geri döndüm kansız, yeni aynalı odama... O (dört) dakikaları sildim müzik çalarımdan, yeni dakikalar yükledim dinledikçe güldüren... Ve anladım... Anladım ki; güvenmemeli ona... Bir an önce çıkarıp atmalı beynimden... Ve yaptım... Beynimden, kalbimden değil belki ama, gözlerimden attım onu, kapadım bir daha da girememesi için...

Yeni Bir Yanlış...

2009-12-14T00:00:00.003+02:00

Şans denen o büyünün benim yakınımdan bile geçmediğini fark ettim son zamanlarda… Bir olay yaşarsınız; beklenmedik… Sürekli başınıza gelen bir şey de değildir aynı zamanda… Al işte; ne şanslı veletsin lafını işitirsin sırıtan bir yüzle… Ben tam tersi duyumlar alıyorum artık; ne kadar şanssızmışım meğer… Yaklaşık 1 sene önce; yok yok yaklaşık filan değil, tam 1 sene önce, saçma denebilecek bir sebeple beraber yaşadığım arkadaşımla evlerimizi ayırma kararı vermiştik şiddetli tartışmalar eşliğinde. Yurtta kalarak dönemi tamamlamıştım… Yeni arkadaşlar da edindim bu süreçte ve yakın denebilecek seviyeye de erişmiştik bu arkadaşlıkta onlarla… Bunlardan bir tanesi, yalnız yaşadığı evinde, artık beni de görmek istediğini söylemişti ve beni çok mutlu eden bir teklifti bu… Ama türlü tedirginlikler de yaşamıyor değildim ilk deneyimimden dolayı… Ama yurtta da devam etmek istemiyordum… Hepsini kafamdan atıp, ailemle de büyük tartışmalara girerek kabul ettim güzel teklifi… İlk zamanların en güzel zamanlar olması beklenir aslında, ama aksine kavgalar, gerginlikler daha birinci haftamızda başlamıştı bile… Sorunları kendime yükleyerek sustum bir süre, ne de olsa tedirginliklerim vardı ve abartıyor olmam mümkündü… İki ay kadar bir süre devam etti kendimi suçlamalarım… İki ayın sonunda, ağzımı açık bırakan bir iftirayla karşılaştığımda artık değmedi birbirine dudaklarım. Susamadım… Büyük sözler vermiştim hem kendime hem de aileme, ama kendimden de kurallarımdan da ödün veremezdim artık… Ertesi gün topladım eşyalarımı ve ayrıldım o lanet evden… Sırf, geçmişteki gibi büyük bir tartışma yaşanmasın diye, “Sana değer veriyorum, daha fazla devam edersek bu değerin kaybolmasından korkuyorum, bu yüzden de ayrılıyorum” yalanını söyleyerek yüklendim eşyalarımı…Hata mı yaptım bilmiyorum, ama evet aileme karşı çıkarak hata yaptım… Yine aynı “özellik” teki bir insanla eve çıkarak çok büyük hata yaptım… Öğrencilik döneminde bir kez daha eve çıkar mıyım bilmiyorum gerçekten, ama eğer çıkar isem, bu; yalnızlığımla olacaktır… :)

Beklemek...

2009-12-13T23:29:00.000+02:00

Kocaman kar taneleri çarpıyor yüzüme, hissettiğim acıyı umursamadan… Önümü görmeden, büyük bir tedirginlikle ilerliyorum buzlu yolda… Bazen derin, bazen minik çukurlara düşüyorum… Gözlerimin ıslaklığı, kar tanelerinin erimesinden mi kaynaklanıyor, bilmiyorum, ama ne olursa olsun sebebi; ağlıyorum… Son düştüğüm çukurdan çıkmaya çabalamıyorum… Burada kalıp sert rüzgardan da korunmak istiyorum çünkü… Benim aşağıda olduğumu fark etmeden geçen yüzlere bakıyorum.… Görmek istediğim; hayır! Görmekten daha öte bir şey bu; görmek için çıldırdığım bir elin uzanıp çekeceğine dair bir umut belki de bu bekleyişin sebebi… Vücudumun yarısı karla kaplı şu anda, ama hala bekliyorum…

Çöpe Giden Bir Mektup Daha...

2009-09-16T15:02:00.003+03:00

16 Eylül 2009

Mürekkebi bitmiş kalemimi gözyaşlarıma batırıp yazıyorum bu mektubu sana…Belki de bu kelimeler, ilk kez yan yana duracaklar sana karşı…

İki yıl öncesiydi değil mi? Yazın sonlarıydı, tıpkı şu an olduğu gibi… Küçük bir fark vardı yalnızca; bulutlar ağlamıyorlardı o günlerde… Bizi yalnız bırakmışlardı, sohbetimizden sıkılmışlardı belki de… Ya da güneşin arkasına gizlenmiş, dinliyorlardı kıkırdayarak…
Yeni tanışmıştık ve müzikten konuşuyorduk, zevklerimizden… Daha önce hiç duymadığım şarkıcılardan bahsediyordun bana ve ben de merak edip istemiştim dinlemeyi…
Her yeni sohbet, yeni keyifler katıyordu arkadaşlığımıza… Evet arkadaştık, iki iyi arkadaş…

Sokaklara, birbirine gülümseyen kardan adamların eşlik ettiği günlerden birini gösteriyordu takvim, bir ilişkiye başladığında… Ve arkadaşlığımıza sırtını döndüğün gün de aynıydı bir başka takvimde…

Üzgündüm… Kırgındım… Kızgındım…

Beynimizin, kalbimize sözü geçiyordu er ya da geç… Unutulmuştun… Ama kalp de söz sahibiydi elbet… Dinlettiğin şarkıların en güzeli çaldığında radyoda, hatırlanmıştın…

Aşk dolu, nefret dolu, mutluluk, hüzün dolu bir yıl sorgusuzca yitip gittiğinde gerçekleşti tekrar karşılaşmamız… Sana olan kırgınlığım olanca ağırlığıyla dibe gittiğinde, arkadaşlığımızın yeni zamanları yüzeye çıkmaya başlamıştı… Biz kıyıya yakın yerlerde keyifle yüzerken, derinlerde ne olduğundan habersizdik… Ta ki dün geceye kadar…

Dün gece…

İçine zeytinlerini yerleştirdiğim hamurları hazırlarken sen, ellerini seyrettim… Gözlerimi yakalamanın tedirginliğiyle, ellerimde hayal ettim onları…

Demlediğin çaya iltifatlar yağdırırken, senin güzelliğinden bahsediyordum aslında dün gece…

Eski sevgilimle yaşadığım aptalca şeyleri anlatırken, keşke onun yerinde sen olsaydın da, yaşananlar bunlar olmasaydı diyordum senin duymadığın bir sesle…

Altyazısı olmadığı için anlayamadığım diziyi sen keyifle izleyip kahkahalar atarken, ben de seni süzüyordum gülümseyerek…

Sen bütün güzelliğinle yanımda uyurken de, günlerin üzerime çöken yorgunluğunu umursamadan seni seyrediyordum ben…

Ve bu akşam…

Bana ayıracağını söylediğin o üç saatlik zamanı, gözlerim telefona sabitlenmiş bir durumda geçirdiğimden habersizdin…

Şimdi ayrılıyorum bu şehirden…

Otobüsün, içine nice gözyaşlarının sindiği, o tozlu camına kafamı dayayıp, önümdeki yolcuya el sallayan yoldaki yüzü seninki olarak hayal edip gülümsediğimi bilmiyorsun değil mi?

Omzuma dayandığını sanarken, kalbimin üzerinde ağladığını da bilmiyorsun sanırım…

Ve galiba, bunların hepsinden habersiz olacak ve kalacaksın arkadaşım… Mektubuma başlarken, yazdıklarımın kuruyup yok olacağını hesaba katmamıştım çünkü…

Kağıdın köşesine çizdiğim o kırık kalbi de göremeyeceksin bu yüzden…

Keyifli Bir "Merhaba"...

2009-09-09T01:24:00.006+03:00

9 Eylül 2009

İlkbahar aşkın simgesi olmuş hep bugüne kadar. Güneş güzel yüzünü gösterip, çiçekler ısınmak için girdikleri topraktan çıkmaya başladığında, insanın da aşık olası gelirmiş… Yemyeşil çimlerin üzerinde sevgiliyle zaman geçirmek çok daha keyifli olurmuş diğer mevsimlerle kıyaslandığında… Bugün, güneş hafif bir uykuya daldığında, bunu fırsat bilen yağmurlar hızla ortaya çıktığında, bulutlar da güneşin tekrar görünmesini engellemek istercesine yan yana dizildiklerinde istedim sonbaharda aşık olmayı… Sebebini bilmediğim bir keyif verdi bana bu mevsimin başlangıcı… Zaten şu an aşık olanlar için mevsimler de dahil olmak üzere hiç bir şeyin farkı yoktur, ama o büyük heyecanı şu an yaşamak istediğimi fark ettim odamın camına sertçe vuran damlaları seyrederken… Islanmak istedim sadece ikimizin olduğu sokakta… Ama ilkbaharı da yaşamak istedim aynı aşkla… Kıyafetlerimizdeki ıslaklığın, ilkbaharın güneşiyle kurumasını da istedim…

Şimdi aşkla sallıyorum elimi, elveda diyen güneşin ardından… Ve keyifle selamlıyorum o romantik hayallerin büyük kahramanı yağmurları… Hoş geldiniz...

Geçmiş Yaşanmıştır İşte...

2009-08-25T16:38:00.002+03:00

25 Ağustos 2009

Her şeyin hiç bir şey olmasını istediğimiz anlar vardır… Binlerce küçük ya da yüzlerce büyük parçalardan oluşan hareketli yapbozlardır yok etmek istediğimiz… İlk parçayı tahtaya yerleştirirken hayatımın hangi yönde ilerleyeceği ve nereye varacağıyla ilgili hiçbir fikre sahip değildim ben. Belki de küçücük bir hamlenin ne kadar büyük etkiler yaratacağını tahmin etmediğimdendi bu bilmeyişlik… İkinci parçayı bulmak için hissettiğim heyecan, doğruluğunu test ederkenki el çabukluğum, şeklin tamamını kestiremeyişimi açıklıyordu zaten. İlk birkaç parçayı yerleştirdiğimde, neyi çözmeye çalıştığımı biliyordum aslında… Ya da bildiğimi sanıyordum… Bildiğimi sanarak yapbozun yarısını tamamladığımda, kendimden öyle geçmiştim ki, parçaların sayısı artarken tahtanın küçüldüğünün farkına bile varamamıştım… Doğru parçayı bulamamaya başladığımda, bir şeylerin kurguladığım gibi gitmediğini anladım… İşte o anda yeniden başlamak istedim… Fazla olan parçaları atıp, elimdekilerle güzel bir şey ortaya çıkarabilirim diye düşündüm. Hala emindim kendimden… Parçalar çıkmıyordu yerinden… Her hamle fazlasıyla düşünüp yapılmalıydı ve değişim imkanı verilmiyordu… Bu gerçekleri idrak ettiğim anda, işin başlarında taşıdığım huzur tamamen yok olurken, yerine, korku ve mutsuzluk binmişti üzerime… Şimdi birleşmiş parçaları masada bırakıp bilmediğim başka bir yola koyuldum ben taşımak zorunda olduğum yüklerle… Daha büyük bir yapboz tahtam var benim ve yok edemediğim o parçalar da onun köşesinde küçük bir yer kaplıyor… Yeni parçaları daha dikkatli mi seçeceğim, emin değilim… Ama yerinden çıkaramayacağım bir çiviyi duvara sabitlemeyeceğimden öyle eminim ki…

...

2009-08-25T16:31:00.003+03:00

25 Ağustos 2009

Uzun zaman oldu yazmayalı... Kendime olan güvenimi yitirdiğim, gereksinim bile duymadığım bir dönemdeydim yazma konusunda... Ama geçmişinde varsa yazmak, ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, elinden kalemi ne kadar öteye atarsan at, bir şekilde yapışıyor eline yeniden... Belki eskisi kadar fazla olmayacak kalemimin izleri, ama zaman zaman görebileceksiniz burada onları...

Selam yeniden...

...

2009-06-20T02:58:00.003+03:00

Bir martıyla konuştum bugün… Pencereden güneşi seyrederken kondu sertçe yanıma… Birkaç el hareketiyle gitmesini istedim, ama gitmedi… Daha da yaklaştı ve başını kaldırıp gözlerimin içine baktı… Üzgün gibiydi… Sağ kanadında kan olduğunu yeni fark ettim, pişmanlık duydum… Ne olduğunu anlatmaya başladı sormamı beklemeden… Uçmak güzel şey dedi; özgürsün, kanatların olduğu sürece istediğin her yere gidebilirsin… Yalnız da değilsindir, gökyüzünde senin gibisi o kadar çoktur ki, paylaşırsın yollarını… Bazıları karşından gelirler, bazıları yanındadır, bilmeden nereye gittiğini, uçarsın… Mutlusundur ve korkmazsın düşmekten… Bakmazsın da zaten aşağıya… Sonra aşık olursun… Kanatlarından birini ona verirsin… Birlikte çırparsınız onları… Yorulmazsınız ne kadar yol alsanız da… Önünüze bakmazsınız, hep göz gözesinizdir, başka hiç bir şey yoktur zaten etrafınızda… Kanatlarınızı da birlikte hızla çırpmaya devam ederken, tam önünüzdekiyle çarpışırsınız… Görmediniz, neydi o? Düşmeye başlarsınız, duramazsınız… Ya ölürsünüz, ya da...
Susturdum elimle gagasına hafifçe dokunarak… Kanlar içindeki tek kanadını iyileştirebilmek için içeri aldım… İncitmemeye çalışarak sardım bir parça bez ile ama canı yanıyordu, anlıyordum bakışlarından… Şimdi uyuyor yatağımda ve ben onu seyrediyorum… Hiç istemiyorum gitmesini, ama iyileştiğinde, yeniden uçabildiğinde eminim çekip gidecek geldiği pencereden…

Vakit "O" Vakit...

2009-05-18T23:32:00.003+03:00

Hatırlıyorum da ne güzel günler geçirmiştik birlikte… Beraberken yanımda başka hiç kimsenin olmasına ihtiyaç duymazdım… Hatta yürürken yanımızdan geçenlerin varlığını unutur çarpışırdık da bazen… Kimsenin yanında ağlayamazdım ben bilirdin bunu… Bir gün; birbirimize kırgın olduğumuz bir gün ben beş dakikada bir banyoya geliyordum ve uzun süre çıkmıyordum… Merak ediyordun emindim, ama soramıyordun hissediyordum… Sonra kıpkırmızı gözlerimle çıktığımda karşılaştık kapıda ve sen sarıldın bana… Başka türlü sakinleştiremezdin beni çünkü… Anlattım sana uzun uzun… Aşık olduğumu ve kandırıldığımı söyledim… Kızdın bana… Sonra tatile gittik birlikte… Beraber uyuduk… Tatilden dönerken gergindim… Okulumla ilgili gelişmeler vardı ve üzgündüm… Omzunu gösterdin gülümseyerek ve ben tüm yol boyunca uyudum… Bir gün görüşmemiş olsak, o gün mutlaka seslerimizi duymalıydık…Günlerin raporlarını alırdık… Herkesin imrendiği iki insandık… Ve bir gün hiç fark etmediğim şeyler gözüme batmaya başladı… İşte o zaman tekrar yaşadım omzundaki anlarımı… Omzunun sıcak olmadığını anımsadım… Mutluluğumu paylaştığım anlardaki bakışlarının altındakilere; göremediklerime bakakaldım… Mutsuzluğumu haykırdığımda neden sadece sarıldığını anladım… Hayatıma dair yeni gelişmelerin, yeni güzelliklerin aslında sende olmasını istediğini üzülerek gördüm… Ve o banyodayken kapının deliğine hiç bakmadığımı anımsadım…

Yine de sırtımı dönmedim sana… Yine yattım omzuna, yine yürüdüm sokaklarda ve yine uyudum seninle… Ama artık uyuşan başımı kaldırmanın vakti geldi dost… Tutulan boynumu iyileştirmenin vakti çoktan geldi…

pRncfRn'le Elif Şafak Söyleşisinden Notlar...(Bir de Nil)

2009-04-19T14:03:00.008+03:00

19 Nisan 2009

Haberini pRncfRn'den aldığım, Elif Şafak ve Nil'in beraber yaptıkları bir söyleşi vardı dün. Ne kadar erken gitmiş de olsak görüş açısının iyi olduğu heryer doluydu. 3 tane türban seyrederek dinleyecektik anlaşılan. Derken önlere minderler koymaya başladıklarını görünce hemen en güzel yere oturduk... O sırada geçen muhabbetler ayrı eğlenceliydi zaten. :)

Söyleşide Nil tahmin ettiğim gibi biraz salaktı ama yine de sıkılmadık. Zaten çok da fazla soru yöneltmediler ona... :) Birkaç resim ekliyorum düne ait... Bu arada sana da kızgınım imzaya bekletmediğin için beni, bilesin :@

Kalbinizi Çalan Eylemsel Hareketler

2009-04-15T19:48:00.004+03:00

15 Nisan 2009

Öncelikle efsa ve beenmaya ablalarımdam mimlerini henüz yazamadığım için özür diliyorum ama birkaç gün içinde onları da yazacağım...

Xeno ''Kalbinizi Çalan Eylemsel Hareketler" konulu bir mim yollamış dün...

"perfectsoulmate" dedikleri o şahısın birçok özellikleri var aslında ama ben birkaç tanesini yazmakla yetineyim... Bu yazdığım özelliklere sahip kişi, benim kalbimi çalabilir... :)

Sevgi,davranışlar vs bunları atlıyorum. Bunlardan sonra,çok önemli olduğunu düşündüğüm beklentim, arkadaşlarımla uyum sağlayabilmesi... Sürekli beraber olduğum arkadaş çevremle beraber bir aktivite yapmak istediğimizde, ki bu çok sık olacaktır, benim aldığım zevki alabilmeli ortamımızda...

Buna bağlı olarak, sosyal çevresi ile ilgili de beklentilerim var tabi...

Biraz da delilik istiyorum... Mesela gecenin bir saatinde kapımı çalıp da,

" seni özledim, biraz yürüyelim mi?" diyip apar topar evden çıkarmalı beni

" hadi İstanbul'a gidiyoruz" diyip yanıma birşey almama fırsat vermeden kolumdan tutup otogara götürmeli ayrıca...

Aslında o kadar çok şey var ki buraya yazacağım... Ama yeterli diye düşünüyorum.

Varsa böyle biri, kalbimin anahtarları kapıda bırakıldı bilinçli olarak... :)

Heeey! Ben Mutluyuumm! :)

2009-03-23T09:34:00.005+02:00

23 Mart 2009

Delicesine yağan yağmurdan korunmak için ortak oldum yalnızlığın şemsiyesine, koluna girip… Yağmur altında yürümeyi hep sevmişimdir… Ama bunu yalnızlıkla yapıyor olmak ne kadar keyif verebilirdi ki? İşte aklımdan bunlar geçerken gördüm onu… Selamlaştık ve o sırada ıslanmaya başladığımı fark ettim. Yalnızlık şemsiyesini de alıp yok olmuştu… Islanarak yürüdük sokaklarda. İşte bana delice keyif veren buydu. Çok beğeneceğimi tahmin ettiği bir yere götürmek istediğini söyledi beni… Binlerce basamaktan oluşan merdivenlere tırmanmaya başladık beraber. Yorulduğumuzda, bir basamağa oturup dinlendik… Sonunda merakla beklediğim yere ulaştık. Islanıyor musun? Dedi. Artık ıslanmıyordum… Aşağıya bakmamı söyledi, hala yağmur yağıyordu hızla ve ben görüyordum bu güzelliği… İki ayrı mindere uzandık, ellerimiz çenemizde seyretmeye başladık ıslanan insanları. Genelde iki kişilerdi; ya yalnızlık vardı ellerini tutan, ya da aşk… Birisi daha gözüme çarptı, tanıyor gibiydim… Biraz düşününce anlayabildim kim olduğunu; Birkaç dakika önce kolunu sıkı sıkı tuttuğum, yalnızlığın ta kendisiydi o… Umursamadım, hatta belli belirsiz bir sırıtıştan sonra onu gördüğümü bile unuttum… Şimdi ise, onsuz geçecek yeni zamanlarımın keyfini çıkarmak aklımdaki…

İnsanlar...Nsanlar...(...)R...

2009-03-18T14:01:00.002+02:00

18 Mart 2009

Varlıklarını benden çok uzakta sürdürdüklerini tahmin ettiğim veya umduğum insan parçacıklarını fark ettim çevremde son zamanlarda… Şimdi ise tahmin ettiğimin ve umduğumun aksine; ne ayaklarımla iterek ne de kaçarak, hiç kurtulamayacağımı anladım bunlardan. O kadar çoklar ki…
Son haftalarda, benimle olduğunu gördüğüm 2 tanesi var ki…
1. Parçacık; kendilerini kanıtlama çabasına girmiş olanlar… Yukarıdan bakıldığında, bu anlaşılabilir bir çabadır esasında. Ama, mantıklı ve inandırıcı olanı, gözle görülebilir icraatlardan oluşanıdır. Benim bahsettiğim ise, yalnızca cümlelerden ibaret olan çabadır…
2. Parçacık; Etrafındakileri aşağılayarak, kendilerinin, aradan en üstünü olarak göze çarptığını sananlar… Anlamını bilmediklerinden emin olduğum; “kalite” kavramını, kendilerinin bütün özelliklerine yükleyen gruptur bu… (Ya da sözlüğe bakması gereken benimdir…) Bunlara göre; herkes basittir, özellikle en yakınlarındakiler… Kıyafetten tutun, zekaya kadar… Ama yaşam tarzlarını düşündüğünüzde, tekrar sözlüğe bakma gereksinimi duyarsınız: “Acaba basitlik nedir?”
Bildiğinizden farklı değil karşılığı. Ama eğer onlar bakmış olsalar idi; “Esasında mutsuz olup, bu psikolojiden yalnızca bir an için kurtulmak ya da o mutsuzluğu kısacık bir süre için umursamamak amacıyla esrar(!) kullanan ve güçsüzlüklerinin en büyük kanıtı bu olan insan grubu” olmayacaktı yazan…

[Esrar örneği, bahsettiğim grupta olup, benim yanımda olanlar için verilmiştir, ama diğerleri için de, çok da farklı bir tanım yapılacağını düşünmemekteyim… Yine de sigara vs. gibi amaçlarla kullananlar vardır elbet (!) (?)]

Bir de bulundukları arkadaş ortamında, en zekiden en az zeki olanına doğru bir grafik yaratırlar… Elbette ki kendileri grafiğin tepe noktasında yer alırlar. Kimse de buna itiraz etmez. Etseler ne değişecek ki? Tepe noktası hep sabit kalacaktır…

Bu yazıyı yazarken de, bugün, çok hoş görünüme sahip biriyle tanıştığını ve onunla sohbet ederken herkesin kendisini seyrettiğini, içten içe kıskandıklarını bakışlarından anladığını anlatıyor msnden, onlardan bir tanesi…

Engelle tuşuna tıklıyor ve yazıyı kaydediyorum ben de…

Aile Albümü

2009-03-03T21:47:00.002+02:00

3 Mart 2009

Bir saatlik öğle aramızda okulun kantininde şamatayla zaman geçirmek maksadıyla toplaştık dört arkadaş. Bize bir saatin yetmediğini anladığımızda derslerimiz çoktan başlamıştı bile… Kahve falına baktırmak için başka bir arkadaşımızın evine geçtik daha fazla zaman yarattığımız için kendimize… Fallar bakıldı… Herkes geleceği hakkındaki kurmacaların fotoğraflarını incelerken açıldı konu kardeşlerden… İlk olarak, bizi misafir eden kız arkadaş bıraktı fotoğrafları beyninin bir köşesine… Mutsuzdu, çünkü 19 yaşındaki kız kardeşi, okulunda adının kirli harflerle anıldığı bir kişiliğe bürünmüştü… Aynı okulda ve bölümde, kendisi en ağır ve oturaklı insan olarak bilinirken, gurur duymak ve geçmişini görmek istediği kardeşi, hep dışladığı ve nefretle tanımladığı insanlardan biri haline geliyordu… Aileleri ile görüşmeyen bu iki kız kardeşin, birbirlerine hem anne hem de baba desteğini vermeleri gerekirken, ne kadar yorulduğunu anlattı bize arkadaşımız… Biz de yeni fotoğraflar çektik ona; kardeşinin geçici olarak yaşadığı bu dönemde, desteğine devam ettiği anların fotoğraflarıydı bunlar… Kardeşini arkadaşlarının önünde dövdüğü günün fotoğraflarını albümden çıkarıp yaktık hep birlikte…
Bizi asıl şaşırtan hikayeyi diğer bir arkadaşımız anlattı… Karadeniz’in aşırı tutucu bir şehrinde yetişmiş olan bu arkadaşımızın, kendisinden iki yaş büyük ve bir yaş küçük olmak üzere iki erkek kardeşi var… Bir çoğumuzun da bildiği gibi; özellikle tutucu yetişmiş bir ailede erkek kardeşlerin baskıları, baba baskısının önündedir çoğu zaman… Kız kardeşi koruma içgüdüsü gereğinden fazla görülebilir onlarda…
Beraberken, akşamın erken saatlerinde gelen eve çağırma telefonlarından ötesini bilmiyorduk bu baskının ve getirdiklerinin… Ailesine, esasında erkek-kız karışık verilen yüzme derslerinin, sadece kızlara, bayan bir öğretmen tarafından verildiğini söylediğini, aksi taktirde okuldan alınacağını bugün öğrendik örneğin… Arkadaş veya sevgili, hiçbir şekilde bir erkekle sokakta görmemelilermiş erkek kardeşleri 26 yaşındaki kız arkadaşımızı ayrıca…
İki yıl önceki hikayesi hayli şaşırttı bizi… Öyle ki, onunla dolaştığımız vakitlerde tehlikede olduğumuzu düşündük oradaki erkekler olarak… Yolda yürürken, istem dışı göz göze gelip sonra bakışını başka yöne kaydırma hareketini her insan yapabilir, bilirsiniz… Fakat, böyle bir şeye kalkışmış olan bir genci, defalarca bıçaklayıp, komaya sokmuş bir erkek kardeşe sahip olduğunu bugün öğrendik arkadaşımızın… O anların fotoğraflarının olduğu albümü dehşetle kapattık…
Bu tarz hikayeleri anlatabilecek insan sayısının oldukça fazla olduğunu düşünüyorum… Belki de ben, sokakta, bağcığı çözülmüş olan ayakkabımı bağladıktan sonra başımı kaldırdığımda, arkası dönük olan bir kızdan, geçebilmek için gülümseyerek izin istediğimde, yanındaki erkek tarafından dövülürüm… Ya da bir arkadaşım, yemekhane kuyruğunda, önündeki kızın sırtına tabldot değdirdiği için, o kızın sevgilisi tarafından tabldottaki bıçakla öldürülür…“Hangi devirde yaşıyoruz?” sorusunu hangi devire kadar soracağımızın merakı içerisinde sonlandırıyorum yazıyı…

Aşk Anları...

2009-02-16T00:52:00.008+02:00

16 Şubat 2009

Her şeyden sıkıldığımız günler olur hani… Hiçbir şey yapmak istemeyiz o zamanlarda… Sürekli, zevk alarak yaptıklarımız artık işkence gibidir, kalkıp bir yere gidemeyiz, çok zor gelir… Yorganımızın altında gereksiz dönüşler yaparız, dünyanın hızıyla yarışırız… Televizyonun karşısında değişik pozisyonlarda otururken algısızca değiştiririz kanalları, ne seyrettiğimizin farkına varmayız durduğumuz sırada… Buzdolabının içindekileri ezberlediğimiz halde, gözden kaçırdığımız bir şey olup olmadığına defalarca bakarız, hiç birini çekmez canımız… Bilgisayarın karşısına otururuz, normal bir zamanda saatlerimizi geçirebilecekken, yapacak bir şey bulamayız… Yatağımıza geri döneriz, gözlerimizi kapatırız, açılır… Bu durumdan kurtulmak için dualar ederiz, ağlamaklıyızdır, bir yandan da sırıtırız… Ve vardır bunun bir çözümü… “O”… Eğer şu an burada, normalde en mutlu olduğumuz yer olan evimizde olmasaydık, yanında olmak isteyeceğimiz kişidir “O”… Bütün bu yapılan saçmalıkların sebebi olan da “O”dur… Ama tek düşündüğümüz, bir an önce gelip bizi bu durumdan kurtarmasıdır… Neden böyle davrandığımızı çok iyi biliyoruzdur aslında ama kendimizi bu şekilde görmek tuhaf geldiğinden, sebep ararız kafamızda bir yerlerde… Ama sebep kafamızda değildir bunu da biliriz… Telefon hep elimizdedir, aramak isteriz ama yapamayız, bir şey engeller bunu yapmamızı… Yoksa bencillik yapıp “O”nun aramasını mı bekliyoruzdur? Belki de… Telefon çalar ve arayanın ondan başkası olması olasılığı aklımızın ucundan geçmemiştir, yıkılırız… En sevdiğimiz arkadaşımız da olsa telefonun diğer ucundaki, bir an önce kapatmanın yollarını ararız, bu yolun da hangi kelimelerden geçtiğini bulamayız ve konuşma uzadıkça bu esnada onun aradığı ve ulaşamadığı düşüncesine kapılırız… Gözlerimizi telefona, dışarıdan bakılsa komik sayılabilecek şekilde diktiğimiz sırada kapı çalar… Ama biz telefon beklemekteyizdir… Kapının arkasındaki kişinin, bugün bizimle aynı saçmalıkları yaşamış olan biri olacağını düşünmemişizdir, hazırlıksızızdır, saçımızın bir kısmı havadadır, iç çamaşırımızın sökülmüş kısmından ipler sarkmaktadır ve açarız kapıyı o halde… Hayır olamaz! Böyle bir karşılaşma hiç hayal etmemiştik ki biz… Bir şeyler geveleriz, ama o anlar anlaşılmaz cümlelerimizi… Gün bitince aşka teşekkür ederiz; kurtarmıştır bizi bu karmaşık saçmalıklardan… Ve gece başlamıştır teşekkürümüzün ardından… Sarılırız aşka sımsıkı… Sonra aşkı çekeriz içimize ve tutarız nefesimizi sonsuza dek…

MimmiM

2009-02-15T23:46:00.005+02:00

16 Şubat 2009

Canım arkadaşım SeRiOuuS mimlemiş beni... İlk mimin hayırlı olsun canım benim... :)

Mimin konusu - yanlış anlamadı isem eğer - öncelikle beni mimiyle ödüllendiren kişinin blog linkini yazmam gerekmekteymiş... Sonra, ben de 7 kişiyi ödüllendirmeli ve onlara da ödüllendirildiklerini bildirmeliymişim...

Beni ödüllendiren kişiyi 7 kişilik ödül kazananlar listemdeki ilk sıraya yazarak başlıyorum o halde...

1- SeRiOuuS

2-TUANA

3-Gayyor

4-beenmaya

5-Vladimir

6-let there be light

7-pRncfRn

Ben de sizi mimliyorum o halde :)

Tek Galip:Yalnızlık...

2009-02-13T00:50:00.003+02:00

13 Şubat 2009

Tutsaktım bir süredir… Ellerimi almıştı benden, yazamıyordum…

Güneşle daldığımız derin bir sohbet sırasında çıkageldi, ansızın… Öylesine güçlüydü ki, bütün dünyayı karanlığa boğdu bir anda… Oysa ne çok özlemiştim ben güneşi, yıllardır üşüyordum… Uzun süre sıcak kalmama müsaade edilmedi… Yardım edemiyordum güneşe, ellerimi almıştı… Bağırabiliyordum, küfür edip, aşağılayabiliyordum, yapabildiğim bundan ibaretti yalnızca… Ağlıyordu güneş… Silmek istedim gözyaşlarını ama o itti ayaklarıyla güneşi sonsuzluğa… Beni de bırakması için yalvarıyordum, ama öyle sıkı kavramıştı ki bedenimi, sonumu kestirebiliyordum… Gözlerimle hoşça kal diyebildim mutluluğuma ve dönüp ona baktım sonra; güldü her zamanki gibi… Ellerimi geri verdi bir süre sonra ve ben gece ile sevişmelerime geri döndüm, döndürüldüm… Biliyorum ki o benden daha güçlü, güneşten bile üstün… Asla kurtulamayacağım… Bu yüzden de kendimi kurtarmak için verdiğim uğraşların faydasızlığında boğulmaktan da vazgeçiyorum… O, karşımda oturup, bir an bile gözlerini ayırmadan beni seyrederken, nereye gitsem, elimdeki kelepçelerin anahtarları ondayken, yapabileceklerimin sınırını aşmadan yaşıyorum bundan sonra… Son kez hakaret ediyorum yalnızlığa; son kez gebermesi için yalvarıyorum Tanrıya ve bırakıyorum kendimi yalnızlığın kollarına, hadi taşı beni!

Tık...Tık...Tık...

2009-02-01T00:39:00.003+02:00

1 Şubat 2009

Kalbimin ayak sesleri normal değil bu gece… Topuklu giymiş gibi sanki… Ama yavaş yürümeli, alışkın değil bunlara… Hızlıanırsa topuklardan biri kırılabilir ve düşebilir…

Aynada Sıkışıp Kalır Gerçekler...

2009-01-27T19:51:00.005+02:00

27 Ocak 2009

Sapsarı yüzü... Bir kez daha aynı şeyleri yaşamış olmanın verdiği tükenmişliğin rengi bu... Aynanın karşısına geçiyor, bir anda aynanın içinde buluyor kendisini... Başkasının gözünden bakmak bu olsa gerek, şaşkın... Kendisiyle göz göze... Hareketsiz bakışlar ve ıslak... Elini uzatıp da saçını okşamak istiyor, gerçekten de ihtiyacı vardı buna, buraya gelmeden önce... Dağılmış saçlarda geziniyor elleri, bir de soluk yüzünde... Ellerinin ıslandığını farkedip gözlerine baktığında, hissettiği çok tuhaf... Kendisini ağlarken hiç bu şekilde görmemişti, hiç kendisini teselli etmeyi düşünmemişti... Kendisini görüp görmediğini bilemiyordu, hala hareketsizdi çünkü yüzü, bu yüzden de birşeyler söylemeyi düşündü... Hayır, duymuyordu sesini, hatta başka bir şeyle ilgileniyor gibiydi... Arkasındaki birşeye bakıyordu... Tedirgin, çevirdi başını... Sonra aynanın dışına baktı, kendisini görmeyen kendisinin arkasına... İşte oradakilerin aynadaki görüntüsüydü arkasındaki... Az önce dikkatini çekmemiş olmalıydı oradaki hareketler... Bir yatak vardı... Ama yatağın ağırladığı kendisi değildi... Ellerini aynaya dayadı ve kendisiyle eleleydi şimdi... İkisi de arkalarını dönüp yarı açık kapıyı kapattılar sonra... Biri aynanın içinde kalırken, diğeri çıktı gitti oradan... Biri aynanın içindeki görüntülerle başbaşaydı, diğeri çoktan uzaklaşmıştı...

Sevgi 9 Canlı Mı?

2009-01-26T00:56:00.002+02:00

26 Ocak 2009

Bir garip kediyim ben… Yalnızım kalabalık sokaklarda… Sahiplerim vardı önceleri… Bana her akşam yemek verip, karnımı doyurduklarında beliren kocaman gülümsemeyi görmezlerdi ama anlarlardı bilirdim… Beni kucaklarına alıp da kalplerinden gelen sevgiyi, parmaklarının ucundan bana verirlerdi… Ben ise hayrandım o parmaklara…
Bir gün, o tırnakların arasından dökülenler azaldığında anladım gitme vaktinin geldiğini… Hepsini tüketmiştim… Sessiz sedasız ayrıldım oradan…
Şimdi yalnızım karanlık sokaklarda… Açım, ama beni doyuran sahiplerim yok artık… Hangi yemek o tadı verir ki?
Üşüyorum, ama beni ısıtan eller de yok artık… Tüylerim özlem dolu, uçuşup gidiyorlar bırakıp da beni…
Yorgunum, uyumalıyım alışkın olmadığım yataklarda… Uyandığımda bir gemide olacağım… Sahiplerimin gemisi o… Ve gitme vakti geldiğinde, ben gömüleceğim sulara… Ve hiç tükenmeyecek olan sevgim bütün denizi kaplayacak, gemi hep o sularda dolaşacak...

Aşk Tecavüzcüsü Salıverildi...

2009-01-19T18:32:00.003+02:00

19 Ocak 2009

Duyguların şehri, şok bir haberle sarsıldı bugün... Şehrin en tanınan ve sevilen kişilerinden olan aşk, arkadaşlarıyla eğlenmek için bir bara gitti... Çılgınlar gibi dans edip, içki içtiler... Aşk, diğer arkadaşları gibi değildi, alkole fazla dayanamıyordu, başı erken dönmeye başlamıştı... Arkadaşlarına, kendisini iyi hissetmediğini söyledi ve mutluluk, hava alması için dışarıya çıkardı onu... Biraz kahve içerse kendine gelebilir diye düşündü ve mutluluk içeriye gitti hemen döneceğini söyleyerek... Mutluluğun ifadesi burada sona eriyordu. Döndüğünde aşkı bıraktığı yerde bulamamıştı...
Sabahın erken saatlerinde bulundu aşkın kanlar içindeki cesedi... Yapılan otopside, defalarca tecavüz edildikten sonra, kalbinden bıçaklanarak öldürüldüğü belirlendi... Cinayet zanlılarından ihanet, aşkı tanımadığını iddia etti ve delil yetersizliğinden serbest bırakıldı...

Her Sohbet Rahatlatır...

2009-01-16T23:30:00.003+02:00

16 Ocak 2009

Bugün gözyaşlarımla konuşmak istedim… Çağırdım, gelsinler de birkaç kelime etsinler diye… Geldiler… Çok kalabalıklardı, hangisiyle konuşsam, bilemedim… İlk gelen, ne kadar zamandır gelmek istediğini ama hep korktuğunu söyledi, gizlendiği yerden çıkarsa eğer, ona kızacağımı düşünmüş, o yüzden benim davetimi beklemiş… Aktı gitti sonra, özgürdü… Ardından diğeri geldi… Kaçtığını sandım ama dudaklarımın kenarında durdu ve baktı bana, acır gibi baktı, sonra bağırdı ve diğerlerini çağırdı… Koşa koşa geldiler, o kadar hızlı koşuyorlardı ki, nefes nefese kalan ben oldum… Ne kadar çokmuşsunuz dedim, kim bilir ne kadar sıkılmışsınızdır orada… Hoşçakalın, yine gelin, sık sık gelin…

Zoraki Mim... :)

2009-01-15T14:49:00.003+02:00

15 Ocak 2009

Yoğun baskılar sonucu gay_yor mimlemiş beni, sevindirik oldum :)

Her sorunun 4 cevabı olmalıymış... Hadi bakalım...

Yaptığım 4 iş...

Uyumak: En güzel ve isteyerek yaptığım şeylerden biridir herhalde...

Yemek yapmak: Öğrenmeye başladıkça daha bir zevkle yapıyorum...

Kendimi hırpalamak: Alışkanlık oldu artık...

Ders çalışmak...mamak: ikisini de çok iyi yapabilirim... :)

Defalarca izleyebileceğim 4 film...

Mamma Mia: Daha önce de bahsetmiştim bu filmden... Kaç kez seyrettim bilmiyorum...

Şeytan Marka Giyer: Aynı şekilde, vazgeçilmez Meryl Streep filmlerinden biri...

Avustralya: Film daha yeni ama şimdiden 2 kez seyrettim bile :)

Uçurtmayı Vurmasınlar: Unutulmaz klasik di mi ? :)

Yaşadığım 4 yer...

İstanbul'da ailemin evi...Benim evim..

Ankara'da yurdum...

Ankara'da eski ev arkadaşımın evi... :)

Antalya'daki evimiz...

İzlediğim 4 tv programı...

Lost

Avrupa Yakası...

Desperate Housewifes

Beyaz.. :)

Tatil için gittiğim 4 yer...

Antalya

Mersin

Ayvalık

İzmir ( Gitmek istediğim diyelim :) )

En sevdiğim 4 yemek...

Kısır ( bayılıyorum yaw, olmazsa olmaz yani...)

Burger King Menüleri ( haftanın 4,5 günü akşam öğünüdür :) )

Mantı ( Okulda Hiko'muz vardır bizim, meşhur Kayseri mantıcısı teyzemiz... Onun kadar güzel yapan yoktur heralde...)

Kızılaydaki Ark-he cafenin vazgeçilmez Biftek Sandviçi...

Hemen şimdi olmak isteyeceğim 4 yer...

Amerika: Bugün, work&travel için daha önce gitmiş olan arkadaşım detaylardan bahsedince, nasıl kıskandım... :)

Taxim: Şöyle 3-5 tur atabilsem şimdi orda...

Olympos: Herhalde geçen yaz, geçirdiğim en güzel yaz tatillerinden biriydi... Şimdi yaz olsa da yine gitsem...

Sydney: Şu operayı görmeden ölmek istemiyorum... Hatta şu an ona bakıyor olmak istiyorummm. :)

Bir yağmur damlası olsaydım düşmek isteyeceğim 4 yer...

Nefret ederim ben yağmurdan es geçiyorum bu soruyu... :/ ( Aklıma birşey gelmedi, bahane :) )

feanor ve Xenophilius , haydi sıra sizde ...

Aşk Yüzemez...

2009-01-14T20:42:00.004+02:00

14 Ocak 2009

Onlar yaşamakla yaşamamak seçenekleri arasından, yaşamayı seçmişlerdi, ama bir şartları vardı: ömür boyu aşk da yanlarında olacaktı, eğer şartlarına uyulmazsa, öleceklerdi… Kabul edildi istekleri… Tabi şartları karşılığında, şartlı yaşıyorlardı, öyle kolay değildi bu isteğin gerçekleşmesi, uymaları gereken kuralların ellerine verilmesi gerekliydi… Yüzlerce madde yazılıydı bu şeyde… Bu şey kağıt değildi; kocaman bir cam kutunun içindeki suya satırlar yapılmıştı ve öyle güzeldi ki… Nereye giderlerse o da gözlerinin önündeydi, okuyabiliyorlardı… Hiç de zor değilmiş bunlara uymak, karlı çıkan biziz diye düşünüyorlardı… Başlarda böyleydi bu durum, fakat zaman ilerledikçe kuralların gerçekten katı olduğunu düşünmeye başladılar, çünkü maddeler çoğalıyordu gün geçtikçe… Bazen, bir tanesini umursamamanın hiçbir şey kaybettirmeyeceğini düşünüyorlardı ama onların göze almadığı her madde suda kaybolup gidiyordu… Bunu çok sonra fark ettiler ve onları geri getirmek istediler, çünkü bir tanesinin yokluğu kendi sundukları şartın da eksik uygulanmasına sebep olmuştu, rahatsızlık duydular… Camın içine baktılar: yalnızca su… Gözlerine baktılar: yalnızca su… Bir tanesi, sahilde yürürken, o camı gördü, sularını denize boşaltıyordu ve dökülen suların arasında birkaç cümleyi fark edebildi: “Aşk, gözlerin içindedir… Gözlerinizi hep açık tutmalısınız, öyle yapmalısınız ki hep görebilesiniz aşkı… Biriniz kapatırsanız eğer onları, aşk boğulur… Aşk korkar karanlıktan… Hep ışık tutmalısınız ona… Yolunu bulmasına siz yardım etmelisiniz… Hatta, biriniz feneri tutarken, diğeriniz elini tutmalısınız aşkın… Büyüyene kadar da asla bırakmamalısınız… “ Denize döküldü cümleler… Hiçbir anlamı kalmamıştı artık…

İyi ki doğduuunnnn :)

2009-01-12T21:26:00.005+02:00

DırDırCı'nın doğumgünü 13 Ocak... iyi ki doğmuşsun canım benim.. :)

Sana gelsin bu video :)

SsSTReSsS

2009-01-12T11:55:00.006+02:00

12 Ocak 2009

İnsanın türlü yerlerinde sivilceler çıkmasına sebebiyet veren, saçları beyazlatabilecek güçte bir stres bu, final haftalarında yaşanan...

Sabah kalkıyorsun, birkaç dakikalık sersemliğin ardından yavaş yavaş belirmeye başlıyor, koskoca bir buz kütlesinin içindeki şeyin, erimeyle ortaya çıkmaya başlaması gibi... Sonra suratın asılıyor yine, isteksizce kalkıyorsun yatağından... Yünüzü yıkarken, eriyen buzların soğukluğu üzerinde hala... Gitmen gereken yer belli. Giyinip, kitaplarınla beyninin sevişmesini seyredeceğin yere doğru hareket ediyorsun... Bir filme hiç bu kadar isteksiz bilet almamıştın ve hiç bir sevişme bu kadar zevksiz olmamıştı... Akşam oluyor ve yorgunluğun dayanılacak gibi değil... Ertesi gün yine geleceğin için, yerini ayırıyorsun ve yine asık olan suratını da alıp çıkıyorsun salondan...

Haftanın sonunda, ordan çıkışın daha farklı olacak... O gece uyumayacaksın, notlarını yakacaksın ve sonra ateşin etrafında dans edeceksin...

Sınav Gibi Sorular...(Mim)

2009-01-08T19:17:00.006+02:00

8 Ocak 2009

Sevgili DırDırCı mimlemiş beni... (Gayyor'a sevgilerle :P) Teşekkür ediyor ve başlıyorum ben de yanıtlamaya sorularını...

1.En sevdiğiniz kelime nedir?
***Aşk
2.En nefret ettiğiniz kelime nedir?
***Am kafalı :) ( Arkadaşımın sürekli sarfettiği kelimeler :))
3.Sizi ne heyecanlandırır?
***Çok sevdiğim ve uzakta olan bi arkadaşımın, “Ben geldiiiim” diyerek kapımda olduğunu söylemesi , Muhasebe hocamın öldüğü haberinin gelmesi…
4.Heyecanınızı ne öldürür?
***Abuk sabuk şeylere heyecanlandığım için, kendiliğinden ölüverir onlar…
5.En sevdiğiniz ses nedir?
***Piyano sesi, Demet Akalın’ın sesi :) ,
6.Nefret ettiğiniz ses nedir?
***Her sabah erken saatlerde duyduğum oda arkadaşlarımın sesleri, Arkadaşım Erhan’ın Under My Umbrella söylediği o sesi…
7.Hangi mesleği yapmak istemezsiniz?
***Şu an okuduğum bölümü bitirdiğimde yapılabilecek hiçbir mesleği yapmam istemem… Bankacılık, muhasebe, müşavirlik vs.
8.Hangi doğal yeteneğe sahip olmak istersiniz?
***Sesimin güzel olmasını isterdim… Müziğe hiç yeteneğim yok ne yazık ki :(
9.Kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz?
***Hmm… Şu lostdaki Jack mesela =)
10.Nerede yaşamak istersiniz?
***Yıllardır hayalimdir, Sydney,Avustralya…
11.En önemli kusurunuz nedir?
***Çok alıngan olmam sanırım… Şikayetçi insanlar var bu durumdan…
12.Size en fazla keyif veren kötü huyunuz hangisi?
***Otobüste, mp3 çalarımın sesini fazla açmak… İnsanların o sinir yüklü bakışları şeytani bir mutluluk veriyor bana… Bir keresinde, hareketli bir şarkı çalarken, duyduğunu belli etmek istercesine, dans etmeye başlamıştı kızın biri :)
13.Kahramanınız kim?
***Yok öyle biri..
14.En çok kullandığınız küfür nedir?
***Gerizekalı… ( Küfür sayılırsa eğer) Pek nadir .mına koyiimmm :)
15.Şu an ki ruh haliniz nasıl?
***Sınav haftasında bulunduğum için, stresli ve sinirli… Dokunulursa bilemiyorum neler olur…
16.Hayat felsefenizi hangi slogan özetler?
***Armut piş ağzıma düş :)
17.Mutluluk rüyanız nedir?
***Bu yaz Amerikada olmak, Şöyle minik bir evde yalnız başıma yaşamak…
18.Sizce mutsuzluğun tanımı nedir?
***Mutsuzluk bir düşman… Her fırsatta yüzüne fırlattığı mermiler yüzünden gülemez olursun… Gülmedikçe içindeki kendini ona karşı savunma hissi de kaybolur gider…
19.Nasıl ölmek istersiniz?
***Ölmek istediğimi kim söyledi :)
20.Öldüğünüzde cennete giderseniz Tanrı'nın kapıda size ne söylemesini beklersiniz?
***Hayatta sana yaşattıklarım için özür dilerim!

Ben de Sevgili Tuana'ya yollayayım bu mimi o zaman... :)

Hep Aynı...

2009-01-08T18:34:00.002+02:00

7 Ocak 2009

Sokaklar bomboş… Bir tek ben varım, yürüyorum kulağımda müziğimle… Bir yandan hayaller kuruyorum, bir yandan da gerçeklerle karşılaştırıyorum hayallerimi… Geçtiğim yerlerin farkında bile değilim, yalnız olduğumu biliyorum ve dikkat etmiyorum yollara… Sonra bir parkta oturuyorum ve yeni bir hayal kuruyorum… Yine bu parktayım, yine aynı yerde oturuyorum ama bu kez park kalabalık… Birisi kayıyor, aşağıda tutan biri var… Birisi salıncakta, sallayan biri var… Birisi minik havuzun başında, fotoğrafını çeken biri var… Birisi elma ağacına çıkmış, attığı elmaları tutan biri var… Top oynayan iki kişi var… Top önüme geliyor, kalkıyorum, onlara uzatıyorum. Sonra ben de kaydırağa çıkıp kayıyorum, düşüyorum… Sallanmayı bilmiyorum, sadece oturuyorum… Canım elma çekiyor, yetişemiyorum…

Korku Filmleri Gecesi... :)

2009-01-08T18:30:00.002+02:00

Korkudan yorganın altında kalıp, ufacık bir yerimin açıkta kaldığını fark ettikçe daha da korktuğum bir geceydi dün… Kavgalı şekilde ayrıldığım ev arkadaşımın yeni evindeydim iki gündür… Eskisi gibi, beraber yemekler yapıp, yine eskisi gibi şakalar yaptık birbirimize… Sonra film izledik… Korkmak için aldığımız iki tane… “Yetimhane” idi bir tanesi… Korktukça sarıldık birbirimize, sarıldıkça da rahatladık… Peki ya sıra uykuya geldiğinde? Ben salonda yatacaktım, o da odasında… Önce yorganın altına girdim. Sonra ayak parmaklarımın yorganın dışında olduğunu fark edip, birisinin tutup çekeceği hissine kapıldım. Büzüşmekten minicik kaldığım sırada yorganın üzerine kedinin atlamasıyla çığlığı bastım… Zaten korkmuşum, gözlerim kocaman olmuş, bir anda gerçekleşen kedi hamlesi çıldırtıyordu beni… :)Ve mızmız Barış arkadaşını kendisiyle uyumaya razı edip, huzurlu bir şekilde uyudu… :)Sanırım, aynı evi ev arkadaşı olarak değil de sadece arkadaş olarak paylaşıyor olmak daha kolay ve güzeldi benim için…

Bir Hayalim Var...

2009-01-02T12:04:00.006+02:00

02 Ocak 2009

Bir hayalim var; rüya gibi bir hayal…

Bütün rüyalar hayal zaten…

Bir rüya gördüm, hayalimdeki gibi bir rüya…

Bir yıldızım ben gökyüzünde…

Gökyüzü benim dünyam… Sadece geceleri varım, evimin manzarası büyüleyici… Gündüzleri uyuyorum, ışığımı karanlığa saklıyorum… Ben güzel ve parlağım, ama diğer arkadaşlarım ve ailem de benim gibi… Bizim dünyamızda böyle, diğerlerinden tek farklı olan özelliğin, üstünde durduğun yer olabilir…

İnsanlarsa, bizi seviyor… Her gece bir sürü göz oluyor üzerimizde. Hepimizi tek tek inceliyorlar… Biz uçabiliyoruz, yer değiştirebiliyoruz, birisine aşık olup onun yanına yerleşebiliyoruz, insanlarsa bizim öldüğümüzü sanıyorlar… Seviniyorlar bazıları…

Ben bir yıldızım gökyüzünde…

İnsanları seviyorum… Duyuyorum bazen, beni çağırıyorlar, ya da bana yakın olmak istiyorlar, bazılarıysa zaten yanımdalar, yürüyüp geçiyorlar…

Sonra rüyada olan beni görüyorum, onun sesini duyuyorum… Beni çağırıyor, yıldız olan beni… Ben olmak istediğini söylüyor… Keşke diyor, sizin kadar uçsuz bucaksız, sizin kadar dertsiz tasasız olsam… Ama bilmiyor ki biz geceleri mutlu gibi görünürken, gündüzleri yokuz ve bizim hayatımız yarım… Bilmiyor ki, biz de siz olmak isteriz bazen…

Artık biliyorum… Bir sürü göz var her gece üzerimde… Bana yakın olmak istiyorlar, bazılarıysa zaten yanımdalar…

Aşk...Aşk...Aşk...

2008-12-29T22:41:00.006+02:00

29 Aralık 2008

Aşk denen şeyin kendisini etkilemeyeceğini düşünen, asla kölesi olmayacağını iddia eden bir arkadaşım vardı… Büyük konuşma desem de konuştuklarının aksinin asla gerçekleşmeyeceğinden öylesine emindi ki…

Ve beklediğim an geldi… Aşık oldu!

Tam 8 ay öncesiydi işte aşık olduğu gün… Her konuşmamızda dalga geçercesine gülüp, içten içe de mutlu olurdum mutluluğu yakaladığı için… İlk birkaç ay pek duymadım yaşadıkları sıkıntıları, ama sonralarda inişli çıkışlı devam eden ilişkileri olduğunu öğrendim… Defalarca ayrılıp, yeni yeni sözler verip, o sözleri tutamayıp, tekrar ayrıldılar… Sonra yine barıştılar… Esasında tutulmayan sözler, ilişkiyi bitirecek türden değillerdi… Yalnızca, farkına varamamışlardı sevgilerinin büyüklüğünün bu küçük şeyleri kolaylıkla ezeceğinin… Ve şimdi yine ayrılar… Yine birbirlerini incittiler…
Derler ya iki insanın arasına girilmez diye, ben girdim… Bu akşam, arkadaşımın haberi olmadan ayrıldığı sevgilisiyle konuştum… Ufak bir sürpriz hazırladık tekrar başlamaları için… Şu an o sürprizi gerçekleştirmek için beraberler… Ben de merakla onlardan gelecek telefonu beklemekteyim…
Aşka çok sözler ettim, yerden yere de vurdum, paramparça da ettim… Ama çok istedim aşkı… Bulamadığım, yaşayamadığım şeyleri, çok sevdiğim insanlar bulduklarında, yaşasınlar istiyorum… Çok zor günler geçirdiler ve onların sevgilerinin böyle ufak şeylerle biteceğini hiç sanmıyorum… Şu an elele olduklarını umuyorum... :)

Yandaki şarkı da onlara gitsin... :)

Sözcükler de Yanar...

2008-12-27T23:48:00.005+02:00

27 Aralık 2008

Gözleriniz onu görmek ister yakınlarınızda biryerlerde… Dokunmak istersiniz ölürcesine… Ama yapamazsınız, göremez ve dokunamazsınız… Bağırır ve çağırırsınız etrafta… Ama duyan olmaz… Ulaştıramazsınız sesinizi ona… Sonra geri dönersiniz yatağınıza… Boş gözlerle bakıp, hoş sözler yazarken defterinize o çıkar gelir… Alır kalemi elinizden ve yazmaya başlar…

Seni Seviyorum…

Seni Seviyorum…

Seni Seviyorum…

Sonra siz de yazmak istersiniz, ama elinden kalemi almadan… Gider başka birtane bulur ve yazarsınız…

Seni Seviyorum…

Seni Seviyorum…

Seni Seviyorum…

Etraf bu sözlerin yazılı olduğu kağıtlarla doludur ve boğulmak istersiniz bunların içinde… Kağıtlar o kadar çok ki şimdi, birbirinizi göremez hale gelirsiniz… Yeni bir tane yazmak için kalem ararsınız, bulamazsınız… Onu ararsınız, bulamazsınız… Çığlıklar atarsınız ama sesinizi duyuramazsınız… Parçalarsınız kağıtları, ama atacak yer yoktur, kurtulamazsınız… Sonra cebinizdeki çakmağı farkedersiniz, yakarsınız hepsini… Sonra siz de yanarsınız…

Aşk böyledir işte… Fazlasıyla yaşanan herşeyin birgün altından kalkılamayacak kadar ağır olduğunu görürsünüz… Ben kötü tarafından bakıyorum belki… Ama şu an o kağıtların içinde boğulanların bu yazdıklarımı onaylaması bir ufak kıvılcıma bakar…

Yeni Bir Yıl Geliyor... Eyvah!

2008-12-25T22:50:00.005+02:00

25 Aralık 2008

Yeni bir güne uyandığımda tedirgindim, çünkü aynı zamanda yeni bir yıla da uyanmış bulunuyordum… Koskoca bir yıl… Kim bilebilir ki neler getireceğini … Yeni gelen gün fazla ürkütmez insanı. Sıradan şeylerle de geçebilir, bitebilir. Ama yılı bilemezsiniz…
Gözümü açtığımda mutluydum, hani derler ya nasıl girersen öyle gider diye, ben de öyle umdum ve gelen günleri aynı umutlarla karşıladım… Girdiğim gibi mi bitiriyorum peki? Hayır! Ne yazık ki koskoca bir yalana belki de bile bile, sadece keşke doğru olsa diyerek inandım… Ama şu doğru: Bir önceki yılı nasıl bitiriyorsan, yeni yıla da o şekilde başlarsın… Öyle mi gider? Bilinmez…
Umarım, sırtınızdaki koskoca yılın ağırlığının sebebi mutluluk dolu olmasıdır… Yeni yüklerinizin daha ağır olup mutlulukla taşması dileğiyle… İyi yıllar… :)

...

2008-12-22T11:51:00.004+02:00

22 Aralık 2008

Karlarla kaplı biryerdeyiz. Her taraf bembeyaz, tertemiz... Bilemiyoruz hangi yöne gitmeliyiz, ama korkmuyoruz, üşümüyoruz...

"Üşüyor musun yoksa?"

"Birazcık."

"Al o zaman benim eldivenimi tak..."

Bir yangının ortasındayız. Burası çok sıcak. Bir adım daha atarsak yanarız...

"İyi misin?"

"Hayır."

"O zaman ellerimi tut."

Bir mağaradayız, sen benden 1 yıl daha tecrübelisin burada... Dışarı çıkmak istediğimde, bana ışığı takip etmem gerektiğini, karnım acıktığında yemeği nereden bulabileceğimi, üşüdüğümde ateşin nasıl yakılacağını sen öğrettin bana...

Hala o mağaradayız... Senin mağaradaki ilk günün bugün...

İyi ki burdayız, İyi ki doğdun Ablacık!!!

Mamma Mia!

2008-12-21T22:44:00.006+02:00

21 Aralık 2008

Bir değişiklik yapıp, çok beğendiğim bir film hakkında birşeyler yazmak istiyorum bu akşam… Vardır herkesin aklında biryerlerde; “En beğendiğiniz film hangisi?” sorusuna cevap… Ben de bu soruyu kendi kendime soruyorum şimdi… Cevabım geçtiğimiz Temmuz ayından beri hazır… Tabi ki “Mamma Mia!”

Mamma Mia esasında beyazperdeye aktarılmadan önce uzun yıllar, “Dünyanın En İyi Müzikali” olarak bilindi birçok insan tarafından… Tüm dünyada milyonlarca seyirci tarafından izlenmiş olma özelliğine sahiptir ve müzikleri de albümleri milyonlar satan ABBA grubuna aittir… Eminim herkes bu grubun şarkılarını severek dinlemişlerdir ve dinlemeye devam ediyorlardır…

Bu müzikali filme aktarma fikri de yönetmeni olan, Phyllida Lloyd'dan çıkmıştır… Bir çok tiyatronun yönetmenliğini yapan Lloyd’un ilk sinema tecrübesidir… Filmin en gözüme çarpan özelliklerinden birtanesi; oyuncuların, filmdeki şarkıları kendi sesleriyle söylemiş olmaları… Hepsinin günlerce sadece bir şarkı üzerine çalışmış olmaları, haftalarını dans provalarına ayırmış olmaları filmin içinde bilmesenizde göze çarpıyor…

Filmin Konusu: Sopphie Sheridan'ın (Amanda Seyfried) babasını arayışı üzerine geçiyor aslında film… Sopphie’nin annesi Donna (Meryl Streep) hiç evlenmemiştir ve Yunan adalarında bir pansiyon işletmektedir… Babasının kim olduğunu bilmeyen Sopphie, annesinin günlüğünü bulur ve bu günlük, Donna’nın Sopphie’ye hamile kaldığı dönemde yazılmıştır… Fakat günlüğe göre Sopphie’nin üç olası babası vardır… Donna bu üç adamla, birbirine çok yakın tarihlerde yatmıştır… Sopphie düğününe üçünü de davet eder… Babasını görür görmez tanıyacağını iddia etmektedir ve asıl eğlence burada başlar…

Müzikal tadındaki bu filmi defalarca izlemek isteyeceğinizden eminim… Mery Streepin rol aldığı filmin zaten kötü olması gibi bir ihtimal yoktur diye düşünüyorum…

Yönetmen: Phyllida Lloyd

Oyuncular:Meryl Streep, Pierce Brosnan, Colin Firth, Stellan Skarsgard, Julie Walters, Dominic Cooper, Amanda Seyfried, Christine Baranski...

Filmin fragmanını : http://www.worstpreviews.com/trailer.php?id=831&item=0 den seyredebilirsiniz...

Bunlar da filmden hoş, kısa sahneler:

http://video.yahoo.com/watch/3026025/8655664

http://video.yahoo.com/watch/3026020/8655662

http://video.yahoo.com/watch/3026021/8655663

Yurt Sohbetleri...

2008-12-17T20:52:00.001+02:00

17 Aralık 2008

Yeni yeni tanımaya başladığım oda arkadaşlarımla aynı ortamda sohbet etme fırsatı buldum dün gece… Tam anlamıyla şöyleler gibi yorum yapamam elbet, ama bazı izlenimlerim oluştu…
Sohbetlerine katılmam, yatağımda, gürültülerle savaşıp roman okumaya çalışırken oldu…

“Bırak yahu şu kitabı da gel kola iç…”

Katıldım aralarına, ama bu cümleyi de deşmeden edemeyecektim… Tabi bekledim bir süre… Edilen muhabbet, klasik yurt muhabbetlerinden ibaretti. Yurdun tam karşısında bulunan gece kulübünden çıkan mini etekli, sarışın kızların vücut hatlarını anlatıyordu bir tanesi… Ayak ucuna oturduğum, yatağa uzanmış arkadaş da birkaç gece önce gördüğü olaydan bahsetti… Aynı kulüpten çıkan iki kızın (kız diye bahsetmiyor elbet) köşede beklemelerini, camdan laf atan diğer yurt sakinlerini, son model bir arabanın gelip ikisini birden götürmesini, dünya meselesiymiş gibi anlatıyordu… Ben de sıkılgan bir şekilde konuşanların yüzlerine baktım yalnızca… Bir tanesi de yatağımdan, okuduğum kitabı alıp karıştırmaya başladı… Mor cildine takılmıştı anladığım kadarıyla. Önüne, arkasına baktı ve yüz ifadesi gereksiz bir şey olduğunu düşündüğünü gösteriyordu…

“Beğenmedin mi?” dedim sırıtarak… Fazla okumadığını söyledi ama okumadığını anlamak pek zor değildi zaten… Bunun dışında da kitapla ilgili konu geçmedi… Konuşacaktım, vazgeçtim… Pek anlam ifade etmeyecekti benim için, ya da onlar için…

Her insan eğlenmek, gereksiz muhabbetler etmek, saçmalamak ister zaman zaman… Ve bu tarz konuşmalar da yapılmazsa bulunulan ortamlar çekilmez… Sürekli, siyaset, edebiyat konuşulmaz, ben de istemem böyle ortamlarda bulunmak… Ama saçmalamanın da bir sınırı var… Gereksizliğin de gerektiği kadar yapılması gerekir… Bugüne kadar, yalnızca maç, karı-kız (onların tabiriyle) konularının konuşulduğu ortamlardaki insanlarla arkadaşlığım uzun sürmedi… Arkadaşlık bile denilmedi belki buna… Hem ben onları kendime uygun görmedim hem de onlar beni kendilerine… Karşılıklı istemezlik doğrultusunda selamlaşmadan ileri gidilmedi… Yine öyle bir yerdeyim, onlar beni sevmeyecek ben de onları… Tabi bunlar sadece ilk izlenimler… Yanılmadığımı düşünsem de aynı odayı paylaşacağım insanlar ne de olsa diyerek biraz daha bekleyelim bakalım…

Bulutlar Aldı Onu Benden...

2008-12-16T12:51:00.005+02:00

16 Aralık 2008

Kafasını kaldırmış ve gökyüzüne bakıyor bir genç… İlgimi çekiyor ve uzaktan seyrediyorum onu… Ağzını oynattığını fark ediyorum, konuşuyor, birşeyler söylüyor… Duymak için biraz daha yaklaşıyorum ve tam arkasındaki ağacın köşesine oturup dinlemeye başlıyorum…

“ Siz bulutlar! Siz aldınız onu benden…”

Deli olduğunu düşünüyorum bu cümlenin ardından ama hayır değil!

“Hep sizin üzerinizde olduğunu söylerdi bana… Sizmişsiniz onu benimle beraber uçuran… Ama ben hiç çıkmadım ki sizin üzerinize… Beni uçuran oydu…”

Sanki dövüyor yumruklarıyla bulutları… Gözyaşları damlıyor ama yüzünde hüzün yok, nefret o…

“Alıp da nereye götürdünüz onu… Gönderin bakın ellerim açık…”

Ağlaması bu kez hüzünden… Önce ellerine bakıyor, boş… Sonra ellerini kaldırıyor;
“ O zaman beni de alın, ben de gitmek istiyorum yanına.. Hadi tutun!”

Kendini yere atıyor bu sözler bitince… Öyle bir ağlıyor ki, öyle bir özlem ki çığlıklarındaki, duyup da ağlamamak mümkün değil…
Gidip kaldırıyorum ellerinden tutup… Sıkıyor ellerimi, canım acıyor, bir şey diyemiyorum…

Nefret ediyorum diyor, nefret ediyorum bu hayattan… Herşeyimi aldı elimden… Kalbimi aldı… Nasıl yaşarım ben o olmadan…

Yaşarsın yaşamasına da… O bulutlar hergün üzerinden geçerken, sen hergün onları görürken, gözlerin hep beyazların arasındaki o kalbi arar…

Başı yukarda, takip etmeye başlıyor bulutları… Bulutlar da ağlıyor sonra… Gözyaşlarına tutunuyor, çıkamıyor…

...

2008-12-16T12:28:00.005+02:00

16 Aralık 2008

Birisini sevdim dün gece…

Öyle bir aşkla baktım ki gözlerine,sanki gücü ikimizi de paramparça edecekmiş gibi…

Öyle birisini sevdim ki dün gece…

İlk defa o gece tattım bir insanı kaybetmek istememenin nasıl bir duygu olduğunu…

Ve birisini öyle sevmek istedim ki dün gece…

Sabah olunca çekip gitmesin… Yatağımdaki kırışıklıklara yalnızca ben sebep olmuş olmayayım…

Ama gitti…

Yine yataktan aşağı sarkmış ellerimi kaldırmak istemedim, birisi çeksin de götürsün diye...

Ama götürmedi…

Birisini sevdim dün gece…

Yine seveceğim birisini bu gece…

İlk Gece...

2008-12-15T11:35:00.004+02:00

15 Aralık 2008

Ankara'ya indim dün gece...

Elimde bavulum, yeni bir hayata başlar gibi heyecan ve buruklukla geçtim yolları... Kafamda onlarca sahne ve hepsi ayrı korkulara sürüklemekte beni... Daha sıkı tuttum bavulumu, nereye gitsem peşimden sürüklüyorum onu da... Yine kaçmak zorunda kalırsam eğer, yalnız bırakmayacak beni...

Önündeydim yeni evimin... Dört duvarı olan kapalı yerler ev artık benim için... Ama tanımadığım insanlarla yaşayacağım bir ev...

Merdivenleri çıkarken birileri "Dur!" diyordu sanki bana...

"Susun...Gidin başımdan..."

Odamın kapısındaydım şimdi... Kapalıydı ve içeriden sesler duyuluyordu... İşte günlerimi paylaşacağım arkadaşlarımın sesleri... Heyecanlandım...

Selam verip girdim içeri. Henüz hepsi gelmemişlerdi. Yatağımı bulup battaniyelerimi hazırladım. Hangi kıyafetlerimi sığdıracağımı bilemediğim dolabımsa çoktan dolmuştu bile... Daha bavuldan çıkaramadıklarım ne olacaklardı? Peki ya korkmuşcasına bana bakan romanlarım?

Dokunmadan girdim yorganımın içine ve yabancısı gibi hissettiğim bir yerde ağlamanın zorluğunu yaşadım...

Herkes uyuduğunda seyrettim bulunduğum yeri... Banyosuna bakmak istedim ama en iyisini yapıp dönüp uyudum yatağımda... Benim yatağım...

Oradan ilk kaçışımda yazıyorum bunları... Daha pek çok kez tekrarlanacak gibi hissediyorum... Herşeyin hayırlısı olsun... Ne diyelim...

Görüyorum...Bak Göstereyim...

2008-12-13T00:57:00.001+02:00

13 Aralık 2008

Fal delisi oldum son zamanlarda… Arkadaşlarla hangi kafeye otursak acaba diye düşünürken, girişinde; “kahve falı bakılır”, “ tarot bakılır”, “kahve sizden fal bizden” gibi levhalar gördüğümde, “Bakın burası güzel gibi, girsek mi?” diyorum ve biraz da masumlaşınca girip oturuyoruz… İstediğimi almış olmanın mutluluğu içindeyim tabi… Bugün de buna benzer bir sahne yaşandı… Geçtiğimiz senelerde doğumgünümü kutladığım bir kafe var Kadıköyde… Oraya oturduk birkaç arkadaşımla… Türk kahvesi sevmem aslında ama ucunda fal var diye içiyorum…

“Nasıl olsun kahveniz?”

Bunu siparişi verirken kendim söylemeliyim aslında ama ne bileyim işte, orta olsun bari…
Hızlı hızlı içtim, çevirdim üç kere ve kapattım… Çabuk soğusun diye de bozuk para koymayı ihmal etmedim.. :)

Yalnız bakmalıymış falcı teyze… Bu duruma pek bozuldu arkadaşlarım… Dinlemek istiyorlardı çünkü…

Şişman bir teyze beklerken, çıtı pıtı genç bir kız çıktı karşıma… Utandım, kızardım, bozardım başta ama pek canayakın bi kızdı rahatladım az da olsa…

Açar açmaz, son haftalarda yaşadığım sıkıntılardan bahsetmeye başladı… “Tamam doğrusun, biliyorsun bunları da, bana aşktan bahset… Var mı biri, görüyor musun? Nasıl biri? Esmer mi?”

Ne bilsin kız esmer mi sarışın mı… Aşk yok dedi… Aslında var ama senin ellerinden kayıp gidiyor hepsi, ne istediğini bilmiyorsun sen diyince susup dinlemeye başladım, çenemi de avuçlarımın içine alıp…

O yine başladı, “senin sorumsuzlukların sebep olmuş bu ev işine, sorumlu ol azcık” gibi laflar etmeye…

Bir yandan espri yapıyor bir yandan da fincana bakıyor… Pek yetenekliymiş maşallah…

“Su burcu musun sen? “

“Yok, aslan burcum…”

“Hmm…”

“Neyse, sen bir sayı tut 1’le 10 arasında ama bana söyleme, üç kez sorucam, sadece evet ya da hayır de…”

“Peki…”

“9?”

“Iıh…”

“5 var ama?”

“Evet 5 tutmuştum… Nedir bu 5?”

“Valla, geleceğin pek parlak… Ne okuyosun sen? Sayılarla mı uğraşıyosun?”

“Evet… Maliye bölümüm”

Nasıl faldır bu, ne iş anlamadım… Kız soru sordu bir sürü, üstüne paramı aldı bir de… Bari iki uydur da, yüzüm gülerek gideyim yanından… Ne de olsa falcısın, inanıcaz… Aşk var de, ne bileyim işte, çok zengin olacaksın de… Sinirlerim bozuk, beklediğini alamamış bir halde çıktım gittim arkadaşlarımı alıp...

Ama fal baktırmaktan vazgeçebileceğimi sanmıyorum... :)

Var mı bildiğiniz iyi bir falcı? :p

Kişisel Karanlık...

2008-12-11T16:46:00.001+02:00

11 Aralık 2008

Daha sabah olmamıştı gözlerini açtığında… Odasına baktı, hareketsiz… Sadece karanlık vardı… İçindekileri göremiyordu ama korkuyordu… Sanki bütün kötülükler çıkıp yüzüne çarpacakmış gibi tedirgin izledi karanlığı… Kapatamıyordu gözlerini tekrar… Sanki kapatırsa o da kaybolacaktı odanın içinde…

Bu korkudan kurtulmanın tek yolu oynamak onunla diye düşündü…

Bir elini kaldırıp tuttu karanlığı… Şekilden şekile sokuyordu… İlk şekil kendi isteği dışında oluştu: Mutsuzluk… Kendisiydi şekildeki… Diğer eliyle yok etti o korkunç yüzü… Birkaç hareketle anlamsız bir şey oluşturdu… Biraz dikkatli bakınca yine kendi yüzünü farketti, bir de kalbe benzer bir yuvarlak… Gülümsüyor gibiydi… Bir köşeye bıraktı onu…

Güzel şeyler yapıyordu artık… Yan yana sıraladı hepsini…

Kalbini tutuyor ve gülümsüyordu…

Ellerini uzatmış ve karşısındakinin gözlerine bakıyordu…

Sonra elleri birleşiyordu ve yürüyorlardı denizin üzerinde o şekilde…

Bir adada uyuyorlardı sarılarak…

Elele uyanıp, aşkı çiziyorlardı kumların üzerinde…

Bütün korkusu yok olmuştu ve yerini altında hüzün yatan bir gülümseme almıştı… Gözlerini kapatabildi ve defalarca seyretti sanatını…

Uffff!!!

2008-11-27T20:04:00.001+02:00

27 Kasım 2008

O kadar stresli günler geçiriyorum ki…
Kafam allak bullak…
Sınavlara pek az kala yaşamamam gereken bir dönemdeyim şu anda. Ev arıyorum… Ev arıyoruz…
Üç ev arkadaşıyız… Evden çıkmalıyız evet bu kesin fakat biz iki kişi mi yoksa üç kişi mi çıkacağımıza karar verebilmiş değiliz… Ev arkadaşlarımdan biriyle kavgalıyız… Ve gerçekten de kavga sırasında sarfedilmiş sözlerin büyüklüğü tartışılamaz… Vurulan kelimelerin sebep olduğu kızarıklık ve acı hala yüzümüzde dururken, hiçbir şey olmamış gibi davranan diğer arkadaşımızla çıkıp çıkmama konusunda yaşadığımız kararsızlık bizi çok yoruyor… Böyle devam etsek, yeniden aynı problemleri yaşarız korkusu, ayrılsak, yaşanacak olan engellenemez olayların vereceği büyük streslere katlanma gücünü kendimizde bulamamamız… Bir yandan 2+1 ev ararken aynı zamanda 3+1 ev de arıyoruz…
Belki problemi özetlersem, bu çıkmazdan kurtulmamız için önereceğiniz yollar çözüm olabilir…
Geçen yaz, arkadaş aracılığıyla tanışmış olduğum “X” in yanına taşındım… Evin bütün eşyaları tamdı ve sadece kendi odamı düzenlemem gerekiyordu… Yaz boyunca iki kişi kaldık… Hem yavaş yavaş onu tanıyordum, hem de ev hayatını özümsemeye çalışıyordum… Eylül ayında da başka bir arkadaş daha taşındı yanımıza… İlk 1 ay hareketsiz geçti… 2. Ay bulaşık, temizlik gibi ana sebeplerden ufak tartışmalar, laf dokundurmalar başladı… Geçtiğimiz hafta patlak veren en büyük kavgamızın sebebi de, sonradan gelen diğer arkadaşın ve benim evde hiçbir şey yapmadığımız, sürekli kendisinden beklediğimiz iddiasıydı… Oysa bu iddiayı ortaya atan arkadaş, sadece okula gider ( çoğunlukla gitmez) uyur ve internette dolaşırdı… Yemek ve bulaşıkla sadece ikimiz ilgilenirken, haftalık temizliği de hep beraber yapardık… ( Sadece kendisinin yaptığını söylüyordu ısrarla…) Bu kavganın sabahında biz hala 3+1 ev ararken yeni bir ev bulmanın heyecenıyla eve geldiğimizde en ağır lafları yedik… Kendisine ait eşyaları kullanmamızın laflarının yapılması, bunları “haram etmek” deyimiyle cümle içinde kullanması, daha ağır hakaretlere maruz kalmamız vs. Ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi davrandı ve bizi bu düşüncelere sürükledi… Dün akşam ben mutfakta: “ Lütfen bulaşıkları yıkayalım!” notuyla karşılaşınca hepten köpürüp, kesinlikle çıkıyoruz bu evden desem de, henüz karar verebilmiş değiliz yaşananların hatrı dolayısıyla…

Belki çıkarız bu evden ve bütün güzel anıları evden çıkacağımız gün yaşanacak olan olaylarla siler atarız, belki de çıkmayız evden ve katlanılmayacak da olsa her an tekrar yaşanabilir düşüncesiyle, yine güzel günler yaşayabilme beklentisiyle devam ederiz…

Küçük Bir Teşekkür...

2008-11-25T13:21:00.001+02:00

25 Kasım 2008

Yazmaya başlayalı çok olmadı. Bu yılın başlarıydı ilk denememi yazdığım zaman. Aşık olmuştum ve heryere bir şeyler karalıyordum.
Aşkı çiçekler gibi koklayıp, böcekler gibi ezmiştim o zaman…
Koskoca bir okyanusun dibinde boğulmama sebep olmakla suçlamış, bağırıp çağırmış, ve susmuştum…

Sonra öykü yazmayı denedim… O sırada yanımda bulunan bir arkadaşımdan yazmam için bir konu söylemesini rica edip, başladım yazmaya… İçime sinen bir “ilk öykü” oldu…

Yalnızlığı yazdım sonra… Bütün nefretimi kustum ona. Üzerini temizlemesine fırsat vermeden tekrar ve tekrar…

Yalnızlık, nefretimin bugün bile farkında…

Blog dedikleri şeyi öğrendim zamanla… Başlarda kimse tarafından okunmadığım için, fena derecede sıkıcı gelmişti. Ama şu sıralar, az da olsa takip ediliyor olmanın verdiği mutlulukla daha çok yazmak istiyorum…

Sevgili “vladimir” var mesela…

Blog aleminde, ilk yorumumu yazdığım, okumaktan keyif alırken imrendiğim, ve resimlerden öykü yazması özelliğine de hayran olduğum usta…

“Tuana” var bir de…

Yazılarını, yorumlarını, kelimelerini seviyorum…

Sessizce okuyan “kaotikcocuk” efendiyi de atlamayalım… :)

Ve sadece bir haftadır okuduğum ve “mim” denen şeyi yaşatarak öğreten “beenmaya” mız eklenmezse olmaz…

Teşekkür ediyorum hepinize…

“vladimir” den de bir ricada bulunmak istiyorum: okumayı çok istediğim bir resimi benim için yazar mı acaba? :)

Çanta Çanta Söyle Bana (beenmaya tarafından mimlendik)

2008-11-22T20:22:00.001+02:00

22 Kasım 2008

Hep omuz omuza olduğumuz sırt çantam vardır benim… Ne olursa olsun yanımdadır… Neye ihtiyacım olsa hep sunar bana hiç cimrilik etmeden…

---Çanta çanta söyle bana not defterin var mı?
Olumlu bir cevap alıp, ders programlarım, sınav tarihlerim, yapmam gereken ödevlerin teslim tarihleri gibi akılda tutulması pek kolay olmayan notlarımı yazarım akabinde…

---Peki ya müzik dinlemek istediğimi söylersem çanta?
O da kendisine ödünç verdiğim mp3 çalarımı çıkartıp verir bana… (Onu aldığıma ne kadar da pişmanım... İkinci müzik çalara hiç ihtiyacım yoktu halbuki…)

---Utanarak deodorantımı istiyorum senden çanta…
Okuldayken gün içinde çok ihtiyacım olan bir şey… İyi ki varsın çanta…

---Bu otobüs yolculuğu uzun sürecek gibi; kitap olsa da okusam keşke…
Hemen bir roman uzatır bana çanta… Dün sabah Aslı Erdoğan’ın “Kabuk Adam” ını tutuşturdu elime…

---Çanta çanta…
Daha sözümü bitirmeden anlamış olsa gerek susadığımı… Küçük bir şişe bu…

Çanta bana ne kadar yardımcı olsa da cüzdanımı ona emanet edemem… O yüzden cebimdedir cüzdanım… İçinde pek de ilginç şeyler yok aslında.
- Gereksiz bir sürü bankamatik kartı…
- Arkalarında not bulunan arkadaş vesikalıkları…
- Akademik takvim…
- Kimliğim…
- Ego kartım… ( Ankara’nın otobüs ve metro bileti)

Bugün Ağlıyordu Ankara...

2008-11-19T16:13:00.002+02:00

19 Kasım 2008

Bugün ağlıyordu Ankara…

Sabahın çok erken bir saatinde, daha şehir uyurken çıktım sokağa.
Hafif horultuları duyuluyordu yürürken ve ürkütücüydü her sabah olduğu gibi… Kalabalık olmayan bir otobüse binip biletimi uzattım. Boş bulduğum bir koltuğa oturdum. Yollar boştu ama yine de yavaş ilerliyorduk. Ankaranın nefes alış verişlerini seyrediyordum buğulanmış camdan. Gözlerini yavaş yavaş açmaya çalışırken, gözyaşları da hafiften damlıyordu artık.

Üzgündü bugün Ankara…

Akşamında ağlaması hafiflemişti ve bakışları durgundu. Sıcaklığa ihtiyacı vardı ve kimsenin eli uzanmıyordu onunkine. Tek tük gördüğüm insan siluetlerine aldırmadan sadece şehrin haykırışlarını dinleyerek yürüdüm tuz kokulu sokaklarda. Kimi şemsiyesini açmış korunmaya çalışıyordu, kimi de koşarak kaçıyor ve sığınıyordu biryerlere. Ben hiçbirini yapmadım…Dinledim ve konuştum onunla… Dertliydi ve böylesine muhtaç olduğu belliydi.

Hala sakinleşmemişti Ankara…

Gözkapakları ağırlaşırken, yeni bir düşman çıkageldi uzaklardan: Rüzgar… Sert bir şekilde ordan oraya savurmaya çalışıyordu… Direnecek gücü yoktu… Son bir haykırışla kapattı gözlerini sonra…

Uykusunda ağlıyordu Ankara…

Kimbilir neden hüzünlenmişti rüyasında…

Hiç kimse silmedi gözünün yaşlarını…

Ve yalnızdı bu gece Ankara…

Yalnızlığın Gözyaşları

2008-11-12T21:36:00.000+02:00

Yalnızlıkla uyandım bugün. Ben uyandığımda o uyuyordu hala... Kalktım yataktan buruk bir şekilde ve giyinmeye başladım... Yalnızlığın nefes alış verişlerini duyabiliyordum odanın dışından... Uyuyordu... Gürültülü olarak halletmeye çalıştım işlerimi, uyansın da gitsin diye. Hem yatağımı hem de kalbimi işgal ediyordu tüm gün... Onu evde bırakıp çıktım... Dolaştım, yemek yedim... Hava kararmaya başlayınca döndüm Anahtarı deliğe soktuğumda, henüz çevirmemişken, kapı açıldı... Yalnızlık karşılamıştı hyine beni... Alışkındım onun yüzündeki gülümsemeye, bu halim mutlu ediyordu onu... Ne zaman gideceksin diye sorduğumda gördüğüm tek şey o gülümsemesiydi... Yani benim de içim acımaya devam ediyordu...

Gün gelecek diyorum içimden, gün gelecek ve yalnızlık ağlayarak gidecek evimden... O, kapıdan çıktığında ben gülümseyerek karşılayacağım mutluluğu... Ve taşınacağız o evden, bizi bir daha bulamasın diye...

Hayatın Senaryosunu Beğenmedim, O Halde Kendiminkini Yazarım (1. Bölüm)

2008-09-20T01:32:00.002+03:00

Bu sabah aynaya bakarken gülümsüyorum kendime... Gözlerimin içine bakıyorum sevgiyle... Mutlu olduğumu söylüyor gözlerim... Oysa bir gece önce nasıl da mutsuzdum. Akan gözyaşlarım sanki gerçek değillerdi... Sahi, neden ağlamıştım o kadar? Kimdi üzülmeme sebep?

Cevabını tabi ki biliyorum ama geçmişte benim üzülmem için birşeyler yapan insanların aslında ne kadar da umutsuz olduklarını görüp atmışım içimdeki fazlalıkları...

Banyodan çıkıp birşeyler giyinip ayrılıyorum evden... Neşe doluyum ve kapıda karşılaştığım komşum da farkedip soruyor neşemin sebebini...
"Hiiç, sadece mutluyum" diyerek ayrılıyorum yanından... Hava o kadar güzel ki bugün, dün yağan yağmurdan hiç iz kalmamış... O damlalar sanki gerçek değillerdi...

Yavaş adımlarla yürürken yanımda benimle beraber yürüyen genci farketmiyorum bile... Beni durdurup adres sorduğunda yüzüne bile bakmıyorum... Sorduğu kafeyi daha önce hiç duymadım. Özür dileyerek yoluma devam ediyorum. Şanslı olmalıyım ki, durağa vardığımda otobüs geliyor hemen. Çok kalabalık otobüs. Ama her zaman beni sinirlendiren itiş kakışlar umurumda olmuyor...

Otobüsten indiğimde yağmur yağdığını fark ediyorum ve gözyaşlarıma engel olamıyorum... Sanki bütün o neşem hayalmiş gibi...

.................................

Üzgündü bu sabah Deniz...
Kaskatı birşey vardı sol tarafında... Öyle bir bastırıyordu ki kalbine, nefes alamıyor gibiydi... Ağlıyordu sürekli ama bitmek tükenmek bilmiyordu gözyaşları...

Daha bir hafta olmuştu Ali'yle ilişkileri biteli... Ama zaman O'nun için o kadar ağır ilerliyordu ki...

Sadece gerektiğinde kalkıyordu yatağından. Çünkü uzun süreli kalkarsa eğer, Ali'nin orada kalan kokusunu da yitireceğine inanıyordu.

Neden yapmıştı ki Ali bunu O'na? Ne çok seviyordu oysa Deniz O'nu... Ali'nin de kendisini aynı şekilde sevdiğine inanmıştı hep...

Gözlerinin içine baka baka, yüzü kızararak, "Seni seviyorum" diyebiliyorken, neden yaptı ki bunu?

Kendisini toplaması gerektiğinin farkındaydı Deniz. Evet mutsuzdu, içi acıyordu belki ama , hayatın devam ettiği bir gerçekti...

Özenmeden, birkaç parça birşey giyinip çıktı evden... Hava soğuktu, yağmur da başlamak üzereydi... Gözleri dolu dolu yürüdü... Yağmur başlamıştı artık... Denizin de gözyaşları önce yavaş yavaş damlamaya başladı, bir süre sonra hızlanan yağmura karışıp kondular yere...

Geçtiği yerlerin farkında değildi... Beyninde oynayan film, geçmişiydi... İzledikçe ağlıyor, ağladıkça da mutluluğu artıyordu filmde... Otobüs geldiğinde durakta olduğunu farketti. Filme öylesine dalmıştı ki, neredeyse ineceği yeri kaçıracaktı. Otobüsten indiğinde, yağmur dinmişti... Kendini toparlayıp yürümeye başladı...

Postalanmayan Mektup

2008-09-12T14:44:00.000+03:00

İnsanlar hata yapar, farkına varıp telafi eder bunları sonra. Ya da aynı hatayı tekrarlamamayı öğrenir... Bazen de hayat tekrarlamayı gerektirir...

İnsanlar bencildir... Kendilerini mutlu eden şeylerin sebepleri olan insanları umursamayabilirler. Önemli olan okşanan gururlarıdır...

Sen, benim kalbime girmek üzereyken, tam da o hani "aşk" denen şeye yaklaşmışken bu hisler, onların tıpkı karşılıksız çek gibi, var gibi görünen ama aslında olmayan şeyleri yansıttığını gösterdin... Ben ise özürlerine cevap olarak, peki dedim ve hislerimi, seninkiler seviyesinde yansıttım sana... Senin de bunları anlayabilmeni bekledim. Belki zor olacaktı benim için, ama oalcaktı işte!

Ve sen, yapmanı beklediğim şeyi yapmadın... Sen kalbimin kapısındaydın, söylemiştim ya hani... Benim asıl duygularım belliydi, sadece bastırıp, olması gerekeni yapmaya çalışıyordum... Peki sen ne yaptın?

Tam da benim ihtiyacım olan şekilde sarıldın bana... Bir arkadaş, bir dost gibi değil... Başta söylediğim bencillikle alakalı şeyi tekrar oku şimdi...

Sen zaten ne yaptığını biliyorsun... Ben de biliyorum ne yaptığını, ama duygularım da ne olduklarını bildikleri için, karşı koyamadım ben... Belki bir miktar pişmanlık duyarsın diye söylüyorum... Belki de duymazsın...İkinci kez aynı hatayı yapmak ve bunun hata olduğunu kabul etmek pek kolay olmaz... Hayır, pişman değilsin sen... Aksine mutluydun belki de yaptıkların için...

Ama, şunu bil ki; sevgiyi haketmek kolay değildir... Sevmek de kolay değildir... Zor olan şeylerin bu denli kolay ( kullanılması demek istemiyorum, ama belki de böyledir...) harcanması tuhafıma gidiyor...

Bunları sen hiçbir zaman okumayacaksın, ben içimdeki senle konuştum, sana yazdım bunu... Şimdi bu mektubu yırt ve at... Sonra da içimden çık ve git...

2008-09-03T23:03:00.002+03:00

Sen… Ey insan! Sen…

Beklenmedik bir şeydin benim hayatımda… Bir gece; hep olduğu gibi karanlık, acımasız, korkusuz… İşte o gece çıkageldin sen dünyama… Başlarda sadece gülümsememi sağlamış bir arkadaş… Başka ne olabilirdi ki, sadece arkadaş… Sonraları anlam veremediğim bir duygu değişimi… Bulutların üzerinde seksek oynuyordum sanki sesini duyunca…

1’ler, 2’ler derken sona geldiğimde hep başa dönüyor, tekrar tekrar sekiyordum göklerde… Düşmemem lazımdı… Ufacık bir yanlış anlamada ayağım boşluğa geliyor, düşecek gibi oluyordum…

Sadece yanlış anlamalar değildi o tehlikeye sebep… Gördüklerim diyebilirim… Bir de görmediklerim… Gördüklerim ve görmediklerimin bağlantısı yıllardı… Benim görmediğim yıllar…

Aşağı bakıyorum da şimdi, belki de atlamalıyım… O yıllar üzerime çullanmadan, beni kollarımdan tutup atmadan ben yapmalıyım bunu… Sonra yine çıkarım elbet, yeni merdivenler bulurum tırmanmak için… Ya da kanatlarım olur, uçarım, konarım istediğim bulutun üzerine… Ama ben atlamalıyım şimdi… Önce davranacağım…

2008-09-03T21:55:00.000+03:00

Aşkı gördüm dün rüyamda…

Neye mi benziyordu?

Hemen anlatayım…

Ya da ben rüyamı anlatayım siz içinden bulursunuz zaten nasıl bir şey olduğunu rüyada aşkın…

Koskocaman bir denizin içindeydim ben… Belki de okyanus demek daha doğru olur… Yüzüyordum eğlenerek, çırpınarak, büyük kulaçlar atarak… Ne kadar zaman böyle devam etti bilemiyorum ama uzundu sanıyorum ki, çünkü bitkin düşmüştüm… O sırada tutunabileceğim veya üzerine çıkabileceğim bir şeyler aramaya koyuldum… Ama dedim ya okyanus bu, sonsuzluğa uzanıyor gibiydi adeta… Korkmaya başlıyordum artık, nasıl kurtulacaktım buradan?

Mutlaka kendim gelmiş olmalıydım ve hangi yönden geldiğimi hatırlayabilirsem karaya çıkabilirdim… Ama hatırlayamadım… Ayaklarımı hareket ettiremiyordum artık… Çırpınmalarım da fayda etmemeye başladı ve karanlığa gömüldü etraf…

Hayır uyanmadım… Yani uyandım ama aslında uyuyordum hala… Uykumda görmüş olduğum rüya idi uyandığım… İşte aşkı o zaman gördüm… Yatağımda, yanıma uzanmıştı aşk… Aniden uyanmış olmalıyım ki onu da korkutmuşum…
Neden bembeyaz olduğumu sordu aşk… Sonra ellerimi tuttu sımsıkı ve bir öpücükle uyandım… Rüyamdaki…

2008-08-30T22:52:00.003+03:00

Gökyüzüne soruyorum şimdi… Haykırıyorum içimden… Çığlıklarım o kadar güçlü ki, kimse duymazken, gece korkuyor, hissediyorum… Ellerim havada, dönüyor boş boş… Biri yakalar belki, çeker yukarıya doğru, uçurur beni kanatlarında… Ama yok… Kuş bile geçmiyor üzerimden… Çok nadir araba geçip gidiyor hızlı hızlı… Alsın beni diye atlayacak gibi oluyorum ama yetişemiyorum… Ya kollarım kısa kalıyor, ya da o araba yok…

Sonra bir tane yıldızı kestiriyorum gözüme… İşte onun üzerine atlayacağım şimdi… İlk zıplama başarısız… Sadece üst balkona yetişebildim… Sıra ikincisinde… O da başarısız… Gözyaşlarım görmeme engel oluyor ve hedefi şaşırıyorum. Üçüncüsüne girişmiyorum artık. Yeni bir kurtuluş beklerken bir adam yürüyor görüyorum. Bağırıyorum, ağlıyorum çocuklar gibi, ama duymuyor, kafasını çevirmiyor bile, çekip gidiyor o da…

Artık umutsuzum… Çaresizim… Derken bir şey beliriyor önümde… Nereden geldiğini bilemediğim bir ışıltı… Bembeyaz… Tıpkı bir insan gibi ama kanatları var… Tutuyor beni… Üzerindeyim şimdi… Beni umursamayan arabayı, arkasını bile dönmeden geçen o a…damı görüyorum. Ve tam seçtiğim yıldızın önde yavaşlıyor melek… Artık onun üzerindeyim… Kurtuldum…

2008-08-22T23:02:00.002+03:00

Bir sesti kulaklarındaki; kısık, anlaşılması güç ve etkileyici… Etkileyiciliğinden nasibini almış olan “O” ise, çaresiz, özlem dolu dinledi sesi… Ne yapması gerektiği hakkında en ufak bir fikri olmaksızın bekledi. Ses halen oradaydı. Dinliyordu, anlamaya çalışıyordu… Kime ait olduğunu biliyor ama konuşamıyordu. Oysa konuşmayı en çok istediği kişiydi sesin sahibi… Devam etti beklemeye ama artık tedirgindi, susmasından korkuyordu… Susmadı… Hala anlamsız – belki de anlamlıydı ama “O” bilmiyordu bunu- devam ediyordu mırıldanmalarına… Karanlıktı da… Etrafına bakması hiçbir şekilde çözüm değildi, görünmüyordu hiçbir şey… Gözleri dolmaya başlamıştı. Dayanılmaz bir istek vardı içinde eşlik edebilmek için sese… Ağzını açtı, denedi, ama olmadı… Peki neden böyle konuşuyordu o çok istediği? Yani madem bir şeyler söylemek istiyor, neden bu denli kısık ve anlaşılmazdı söyledikleri? Bir konuşabilse neler söyleyecekti “O”. Onu ne kadar istediğini, yanında olması için her şeyi yapabilecek durumda olduğunu, belki de onu öpmek istediğini… Bir güç engel olurken “O’na”, o çok istediği, kesik kesik konuşmaya başlamıştı artık… Gitmek üzereydi belki de… Ya da o da farkında değildi anlaşılmadığının… “O’nun” kendisini umursamadığını düşünüyor olabilir miydi? Ama hayır, anlıyor olmalıydı… Göremiyor olsa da, sanki her yerdeymişçesine o gözlerin nasıl da dolu dolu, nasıl da arzulu baktığını görüyor olmalıydı o çok istediği… Artık yorgun düşüp uykuya daldı, ve rüyasında hala var o ses; hala anlaşılmaz, hala etkileyici… Uyandığında duymak istediği; yine o ses: o çok istediğinin sesi…

2008-07-02T18:41:00.000+03:00

Veremedin hakkını kalbimin...
Tek derdin, hakettiğini düşündüklerini kazanmaktı.
Alabildin mi peki?
Kendince evet ama tek taraflı bir kazanım...
Nerede benimkiler?
Hani izin?
Yok mu oldun hemen?
Rüzgar uçurdu mu artıklarını?
Koş hadi peşinden...
Koş, yakala ki başkalarının yüzüne yapıştır hepsini...

2008-07-02T18:38:00.000+03:00

Görüyorum kör gözlerimde yalnızlığı
Hiçbir yoldaşım olmadan nasıl da yürüyorum
Nasıl da yapabiliyorum kimsesiz
Tek başıma olsam bile yok olmadan büyüyebiliyorken,
Nasıl da hızla düşebiliyorum geçmişe...

2008-07-02T17:45:00.000+03:00

Neredeyse gece yarısı…

Yıldızsız bir siyahiliğin altında, bomboş sokaklarda dolaşırken, sanki yıldızlar bizim için yok olmuşlardı… Ama biliyordum, saklanıyorlardı… Çünkü sen, içindekileri geceye haykırmıyordun… Birkaç cümle yıldızlarla doldurabilirdi gökyüzünü…

Bir tek “ay” vardı orada… O da zorunlu olduğu için kapıda bekleyen bir görevli edasında duruyordu olduğu yerde… Nereye baktığını anlamak çok güçtü… O da yıldızları arıyordu belki de… Kim bilir…

İşte gece yarısı oldu…

Ne bir yıldız vardı ne de bir etkileyiciliği gökyüzünün… Rüzgar yalıyordu bedenimi… En çok dudaklarımda hissediyordum o ılık esintiyi… Ama çok sert… Koparacakmışçasına sallıyordu sanki…

Ve rüzgar dindi… Bir anda…

O anda da ben uyandım o şiddetli rüyadan… Henüz gece yarısı olmamıştı ve yıldızlardan başka bir şey yoktu gökyüzünde…

2008-07-02T17:44:00.001+03:00

Karanlık bir ormanda yürüyorsun. Dümdüz bir yol sanki, sana öyle geliyor. Ne de olsa karanlık, ve sağını ya da solunu bilmiyorsun. Hava sıcak ama ılık da bir rüzgar esiyor. Seni rahatsız etmeyen tek şey de o zaten; havanın soğuk olmaması…

Yoluna devam ederken, ne için burada olduğunu ve nereye, neden gittiğini bilmediğin düşüncesine kapılıyorsun. Neden orman? Hem de yalnızsın ve ürkütücü bir yer burası…

İleride bir ışık görüyor ve hızlanıyorsun. Sen yaklaştıkça o uzaklaşıyor mu, yoksa sadece göz yanılması mı bilemiyorsun ama ışık kayboluyor bir süre sonra.

Ne de olsa kaybolduğunun farkındasın ve sebepsiz ilerliyorsun, o halde başka yöne gitmekte de bir sakınca görmeyip, ağaçların arasından geçerek devam ediyorsun.

İşittiğin sesler seni korkutmaya başlıyor ve gitgide yaklaşıyor… Ne olduğunu çözemediğin bir ya da birkaç hayvanın sesleri bunlar. Önündeki bir ağacın tepesine tırmanıyor ve bir süre bekliyorsun. Sadece gölgelerini görebildiğinden, altından geçtiklerini anlayıp, uzaklaşmalarını seyrediyor ve aşağı inip aynı yönde devam ediyorsun belirsizlik içindeki yürüyüşüne. O kadar uzun geliyor ki geçtiğin yollar sana, artık sebep aramayı bıraktın, yalnızca yürüyorsun; Öyle olması gerektiğine kendini inandırdın.

Canının istediği bütün yollara giriyorsun. Bazen düşüyor, bazen korkuyor, ama yılmadan ilerliyorsun. Bunu yapman gerekiyor çünkü. Sabah olduğunda yürümek daha kolay olsa da ucu görünmeyen bir yerde olduğunu anlıyorsun. Yine gece oluyor, sabah oluyor, hava soğuyor sonra tekrar ısınıyor ama sen halen yolun sonuna ulaşamıyorsun.

Bu; nereye gittiğini, nelerle karşılaşacağını bilmeden, bir sonu olduğuna emin olup o sona ulaşmaya çalışmak yalnızca… O sona ne kadar sürede ulaşacağınsa ormandaki sır…

2008-07-02T17:42:00.000+03:00

Bir bahçe düşün; rengarenk… Sayısız sayıda çiçekle dolu olsun… İçlerinden en beğendiğini kopardığını ve senin için çok önemli bir şey olarak kalacağını hayal et… Bir yolunu bulacaksın, kurumayacak, hangi renklerdeyse seçtiğin, hep o renkte kalacak… Belki de çoğalacak… Bunu senin hayal gücüne bırakıyorum…

Aynı bahçede sadece sen yoksun… Senin gibi bir sürü insan var… Hepsi en güzelini arıyor… Bulan, koparıp uzaklaşıyor… Ama yerine yenileri geliyor… Onlar da bir tane alıp gidiyor… Diğerlerinin çiçeğe ne şekilde baktıkları da senin hayal gücüne bırakıldı…

Ben, bahçede, kopardığı çiçeği aşk ile, dostluk ile simgelendirenler olduğunu gördüm… Yani istekler farklıydı oradaki bütün insanlar için…

Elimi bir çiçeği koparmak üzere uzattığımda, aynı anda başka bir el daha kavradı onu… Kafamı kaldırdığımda, diğer elinde aşk çiçeğini tutan birini gördüm… Yani bu beraber tuttuğumuz çiçeği, “dostluk” için koparmak istiyordu… O halde aynı amaçlar için birlikte koparıp, birlikte ilgilenmeliydik onunla… Bakışlarla anlaştık ve topraktan ayırdık… Gizli bir yer bulup, oradaki bir saksının içine yerleştirdik… Saksının bulunduğu yere sürekli geldik, suladık, toprak ekledik… Çiçek büyüdükçe bağ kuvvetlendi… Orada karşılaştıkça gülümsedik… Bazen ağlamak için de gittik oraya… Birimiz orada olmadığında, çiçekle konuştuk… Diğerimiz yalnız gittiğinde çiçek konuştu, anlattı her şeyi…

Zaman su gibi akıp geçti… Gizli yere gidip gelmeler azaldı… Her gidişimizde çiçeğin renginin solduğunu, boynunun büküldüğünü, eskisi gibi konuşmadığını gördük…

Ve yakın bir zamanda ben oraya yalnız gittim… Çiçeğin tek bir yaprağı kalmıştı… Diğer yerleri kırılmıştı… Ne olduğunu sorduğumda, O’nun yaptığını söyledi; Senin!!!

Son yaprağın şansının olabileceğini düşündüm ama yanımda su yoktu… Tek yardımcım, o sırada damlayan gözyaşlarım olabilirdi ama bir faydası olmadı… Saksı taştı ve kırıldı…

Senin oraya tekrar gidip gitmediğini artık bilmiyorum… Ben gittiğimde, söyleyecek çiçeğimiz yoktu çünkü… Yaptığın şeyin sebebini de söyleyemedi son yaprak…

Ben, ne zaman olduğunu bilmesem de, o bahçeye tekrar gitmeyi planlıyorum… Orada, sayısız çiçek ve insan olduğun biliyorum… Elimi bir çiçeğe nasıl uzatacağımı bilmiyorum… O çiçeği benimle beraber kimin tutacağını da bilmiyorum ama ben, eğer zamanını hissedersen, senin de oraya gitmeni istiyorum…

Ve aynı çiçeği tutabilme ihtimali için, defalarca gitme önerisini sunuyorum…
Yeni bir çiçek, daha çok su ve daha çok bağlılık için…

2008-07-02T17:41:00.001+03:00

Bir bardak…
Kısa ve dar…
Bir de boş…

Böyleydi anlatmaya başlayacağım o sadeliklerle dolu, içi boş şey… Ama öncelerde…

Bir gün birisi geldi bardağın karanlıklarla bezeli odasına… Aşk kattı içine… Ve bardağa ilk giren şey o oldu… Ardından odadaki koltuğa, davetli biri olarak oturdu… Ertesi gün biraz acı ekledi… Sonra seyretmek istedi ve oturdu eski yerine… Bardağın gözyaşlarıyla taştığını görüp bir anda pencereden atlayıp gitti…

Günler sonra pencereden içeriye dolan güneş kuruttu taşan damlaları…

Açık pencereden tırmanmaya çabalayan biri oldu… İçeri attığı ilk adımda gözüne ilk çarpan masadan düşmek üzere olan garip cisimlerle dolu o şey oldu… Önce güzelce sağlam bir yere yerleştirip o da aşk kırıntıları koydu içine… Yanlış karışım sebebiyle içindekilerin uçuşmasına benzeyen bir görüntüyle bir önceki gibi gözyaşları doldurdu masanın her noktasını… Kayboldu o da…

Güneş gözyaşlarını yok etti ama içindeki aşk parçacıkları kuruyup taş kesildiler, üzerine geleceklere karşı dirençli olabileceklerdi böylelikle…

Çıkan fırtına bardağı sallarken çıkageldi yeni bir misafir… Davetsizdi ama o… Aşk kattı diğerleri gibi o da… Ama bu kez çiçekler açmaya başladı kurumuş parçaların üzerinde… Her taraf kaplanıyordu güzelliklerle… Kaplanıyordu ki kış geldi… Ne güneş ne de su vardı… Soldu o çiçekler…

Şimdi bardağın etrafı topraklarla kaplı…
İçindeki sert parçalar halen durmaktalar…
Rüzgar güçsüz şimdi onun karşısında…

İçine bir şeyler eklemek için de toprağa çiçekler ekmek gerekiyor… Açması için de baharın gelmesi… Sonra çiçeklerle beraber bardak da açılıyor…
Taşanlarda boğulabilirsin… Mutluluk veya acı… İkisi de olabilir… Ölüm; Mutluluk yutarak… Acı çekerek…

2008-07-02T17:39:00.000+03:00

Onsuzum…

Kimsizim?

Bilmem…

Hayatımda kimin olmadığını bilmiyorum…
O zaman üzülmek niye? Neyin eksikliği bana acı veriyor ve neyin ya da kimin hayatımda olması mutsuzluğumu yok edecekmiş gibi hissediyorum, anlayamıyorum…

Aslında düşünüyorum, farkındayım… Sadece mantıksız olduğunu varsaydığımdan, bildiğimi yok sayıyorum…

Rüzgara kendimi bırakmak istiyorum ve hafiflemek esintinin içinde, yok olur gibi…

Okyanusun ortasında olmak, suyu bütünüyle hissetmek istiyorum ve dalmak derinliklerine, boğulur gibi…

Güneşe yakın olmak istiyorum, bulutların üzerinde olmak, umursamadan altımdakileri, sadece geçmek üzerlerinden, uçar gibi olmak… Mutluluktan…

İsteklerimin olduğunu ve birçoğunun şu an için var olmadığını kabul ediyorum… Yani olmayışlarının beni mutsuz ettiğini düşündüğümü söylüyorum…

Böyle hissettiğimi düşünüyor ve inanıyorum…

Aynı zamanda ne kadar saçma bir yıpranış biçimi olduğunun farkına varıp, mutluluk hissine kapılıyorum… Ve olmayan şeylerin, sadece hayali yoklukların verdiği hislerin yönünü kendim belirliyorum…

Bir anda ağırlaşıp, rüzgarı alt etmek…

Yüzme bildiğimi anımsayıp, okyanusun üzerine çıkmak…

Zaten güneşe yakın ve bulutların üzerinde olduğumu fark edip, uçmaya devam etmek…

2008-07-02T17:38:00.001+03:00

Eski bir hesaplaşma gibiydi sanki dün gece. Ya da unutulmuş bir rüyanın geç kalmış gerçekleşmesi…

Bana acı değil de sanki bir iç rahatlaması getirdi o gece… Ama tek başına değil… Bir sızı da oluştu içimde… Tekrar yaşanması mümkün olmayan hatta belki de yaşanmış olması bile yanlış olan bir ruhsuz ten bütünleşmesi…

Yanlış bedenlere, günahsız ruhlardı oradaki tanıklar… Uzaklardan koşup gelen yaşlanmış aşkım da üzgün izledi karanlığın inlemelerini…

Nefesler hızlandığında kaçıp gitti hepsi, sanki yakalanma korkusuna kapılmış gibi koşuştular uzaklara…

Sonra kapanan gözlerden biri geçmişini gördü önünde… Diğeri ise belki de daha önce çok kez yaptığı şekilde kapattı gözlerini… Devamında her şey aynı; günlük hayata dönüş, yaşanmışlıkları hafızada farklı bir yere oturtarak beyinden uzaklaşmak… Ama hafızanın kaybolmama özelliğini de dikkate alarak geçici kurtuluş…

2008-07-02T17:36:00.000+03:00

Bugün kaçıncı günü sensizliğimin bilmiyorum, ama çok olmadı… Nefes alamıyorum ve nefessiz uzun süre yaşayamazdım, buradan anladım pek fazla olmadığını…

Çok uzun sürmeyecek temiz havanın içime girmesi… Yakınlarda olduğunun habercisi çiçekler… Yaşıyorlar… Solmamışlar…

İki yol var önümde; çiçeklerle dolu…
Bir tanesi demin gördüğüm, beni yaşayabileceğim yere götüren yol ve üzerinde yeni açmış çiçekler…
Diğeri ise senin adımlarını attığın yol… Solmuş orada bütün çiçekler…

Ben baharı seçtim… O yolda ilerliyorum şimdi… İlerledikçe, senin geçtiğin yoldan uzaklaşıyorum… Uzaklaştıkça da varlığını unutuyorum… Unutuyorum o solmuş çiçeklerin önceki hallerini…

Yenilerinin kokusunu içime çekerek gideceğim… Başka bir yol ayrımı çıkana kadar karşıma…

2008-07-02T17:34:00.000+03:00

Sevgilim…

İlişkimiz tıpkı bir insan yaşamı gibi…

Yakın bir zamanda doğdu bu bebek… Daha ömrünün ilk anlarında, her yeni doğan bebeğin karşılaştığı hastalıklara yakalandı. Ama çabuk atlattı.

Şimdi büyüyor bebeğimiz. Gözümüz gibi bakıyoruz ona. Üzerine titremeliyiz, öyle güzel ilgilenmeliyiz ki onunla, kusursuz bir çocuk olsun ilerde… Büyürken de yeni sorunlarla karşılaşacaktır mutlaka… Ama o bizim çocuğumuz… Her sorununda onu hiç yalnız bırakmamalıyız, hep yanında olmalıyız…

Sonra olgunlaşacak çocuğumuz… Artık kolay kolay hastalanamayacak, kendisine biz olmadan da bakabilecek. Ama biz yine de kollayacağız onu…

Ve gün gelecek, yaşlanacak ilişkimiz… Tıpkı bir bebek gibi sevgimize, şefkatimize muhtaç olacak. İşte ölümünü geciktirmeye çabalayacağız o zaman… Bizden önce ölürse ayrılacağız… Ama biz ondan önce ölürsek eğer, ebedi aşkımız dolaşacak ruhumuzla beraber göklerde…

2008-07-02T17:31:00.001+03:00

Gökyüzünde hızla uçan bir kuş… Kocaman gözlerini açmış, kafasını bir o yana, bir bu yana çevirerek, yeryüzünü gözetleyen bir kuş. Kestirince gözüne birini, olanca kuvvetiyle geçer inişe, parlak tozlarını bırakır üzerine seçilmişlerin ve görünmez olur aniden…Öyle tozlardır ki bunlar, girebilir herkesin içine ve gideceği yeri de, ilk defa gelmiş olmasına rağmen çok iyi bilir. Sanki o kuş yolu tarif etmiş gibi…Kalptir serpildikleri yer… Ve bilinmezlikle, ya çok acıtırlar düştükleri yeri, ya da uçururlar mutluluktan… Ama hep fazladır etkileri… Bu çift etkili tozlar hep bahar getirirler kalbe… Mutlaka çiçekler açar orada… Göz alıcı bir karanfil ya da her tarafı dikenlerle kaplı kıpkırmızı bir gül… Ya eşsiz bir koku yayar, ya da aynı zamanda acıtır, batar sağa sola…Eğer karanfilse açan, onu sulayan biri vardır mutlaka. Onun da kalbine aynı tozdan atılmıştır ve tamamlarlar birbirlerini…O dikenli güllerden bulunuyorsa kalpte, büyümesine yardımcı hiçbir şey olmayacağından, zaman geçtikçe solar o güller ve kaybolurlar bir gün…Bu da iki ayrı kalpte farklı mevsimlerin yaşanabileceğini gösterir… Kış gelmiştir artık güllerin kalbine… Karanfillerse baharın keyfini sürmektedirler…Üzerinizde uçan kuşlara çok dikkat edin…Belki de aşk tohumlarını atacak olan kuştur tepenizdeki… Nerede, ne zaman atılacağı belli olmayan tohumlardır onlar… O kuşun da hangi anlarda, nerelerde uçacağı hiç bilinmez!

2008-07-02T17:28:00.001+03:00

Baba!Kadının en son duyduğu, bu haykırışlardan ibaretti…Kalktı ve yürümeye başladı karanlık odasında. Yine aynı şeyleri yaşamış olmanın ağırlığı, sinirlerinin de yerinde duramaz hale gelmelerine sebep olmuştu artık. Yan odadan gelen hayvan seslerini duymamaya çalışarak tekrar girdi yatağına ve gözlerini kapattı.Dış kapının kapanma sesiyle açtı gözlerini. Kısa bir süre uyumuş olmalıydı.Bir gün öncesini getirdi aklına istemeye istemeye. Koyunları tercih ederdi ama o hayvanlar koyunları midelerine indirmiş kafasında dinlenmektelerdi sanki…Okuldan kız arkadaşıyla gelmişti eve. İki gün sonraki sınav için çalışmaları gerekiyordu. Kapıyı açtığında kendi deyimiyle “orman” dı yine ev. Ses çıkarmadan çıktılar. Kız anlam veremedi ama o da bir şey diyemedi. Kısa bir süre dışarıda çalıştılar ama nafile, ne kafasına bir şey giriyordu, ne de kafasındaki o sesleri atabiliyordu…Bir kahkaha duydu dışarıdan, ardından da kırılma sesi…Ve kalktı yataktan. Sert bir şekilde açtı kapıyı ve aynı şiddetle kapattı arkasından.Kadının kapısında durdu. Bir aynaydı kapı, aynada çocukluğu…Çocukluğunu izledi önce, acı dolu oyunlarını, mutsuz anılarını…Annesini gördü!Babasını göremedi ama yüzlerce adam vardı aynada. Başından beri biliyordu hepsini neden gördüğünü. Annesinin odasına girerlerdi hepsi, ve o sesleri duyardı hep… Hep aynı sesler… Sonra çıkardı adamlar. O, kapının kenarından izlerdi adamların evden çıkışlarını. Sonra uyurdu… Ertesi gece de bakar ve uyurdu… Baktı ve uyudu her gün…Bugün uyumadı! Bugün kapıdan da bakmadı adamlara…Bir perdeydi kapı… Perdenin arkasında gerçekler, bu tarafında hayaller…Perdeye baktı önce, düşündü; babasıyla büyüyecekti, babasıyla oynayacak, okula gidecekti. Sonra babasıyla konuşacak, gülecek, ağlayacaktı…Ama babası olmadı hiç…Ve perdeyi açtı!Yüzlerce adam vardı perdenin arkasında. Babası da orada mıydı acaba?Adamların ortasında bir yatak ve yatakta da kadın vardı. O kadın!Ayağa kalktı kadın… Önüne geçti çocuk… Şimdi yerdeydi kadın…Yerdeki bardağın bir parçasını eline aldı ve üzerine oturdu. Boğazına saplarken yılların acısını, adamlar sadece izlediler… Yardım istedi kadın ama hepsi dönüp gittiler. Kadın açıp kapatırken ağzını, duymadı çocuk, akan yıllarını seyretti kırmızı bir perde üzerinde ve bir adam gördü, yüzü olmayan bir erkek!Ağladı, ama annesine değil, geçmişine ağladı…Ve “Baba” dedi çığlıklarla… Ve kapattı gözlerini kadın…

2008-07-02T17:24:00.000+03:00

Bir uçurumun kenarında olduğunuzu düşünün. Atlamakla atlamamak arasında kararsızsınız. Bir yandan hayatın çok acı olduğunu düşünüyorsunuz, mutlaka yapmalısınız bunu, ölmelisiniz! Diğer yandan güzel anıları hatırlıyorsunuz, yüzünüze bir gülümseme oturuyor. Kuruyor gözyaşları sıcak yüzünüzde.Ama hayır kararlısınız, atlayacaksınız, bir anlamı kalmadı nefes almanın sizin için. Bir fazlalıksınız bu dünyada, bedeninizi istemiyor bu yuvarlak, silmek istiyor sizi.Ama bugüne kadar hep kendi istekleriniz doğrultusunda yaşadınız. Yine öyle yapmalısınız. Ben yaşamak istiyorum diyorsanız yaşamalısınız.Fakat üzgünsünüz, acı çekmektesiniz ve farkındalık sizi çok yıprattı, çekip gitmek istiyorsunuz, atıp boşluğa kendinizi… Bırakmak geçtiğiniz yerlere içinizdekileri… Konmak dileğiniz soğuk suların dibine ve yeni bir dünyaya…Peki orada mutlu olabileceğinizden emin misiniz? Emin olamazsınız. Sadece varsayımlara dayalı olarak düşüncelerinizi gerçekleştirmeye çalışıyorsunuz şu anda… Gerçekleşmeme olasılığını, düşüncelerinizdeki olası hata payını hesaba katmadınız hiç…Bu bir hata!Büyük bir iş peşindesiniz şu anda. Proaktif düşüncenizden eminseniz risk alarak atlayın şimdi! Mutluluğa atın adımınızı…Başka seçenekler oluşmadı mı peki kafanızda? Her şeyinizle kaybolmak değil de ortadan, sadece içinizdeki fazlalıkları atmak uçurumdan mesela… Sonra, yeni düşüncelere sahip bedeninizle uzaklaşmak oradan örneğin…Bir deneyin bakalım. Bu kez de ümitsiz ise durumunuz, o kötü düşünceler sizi bekliyor olacaktır. Atlayın!

2008-07-02T17:22:00.001+03:00

Hayat bir gündür aslında. Gün içinde ne kadar çok şey yaparsan, o kadar uzun yaşamış olursun. Ama her uzun yaşayan insan mutlu mudur? Tabi ki hayır! Mutlu olmak için, günü iyi değerlendirmek gerekir. Boş geçirdiğim her günü, boşa yaşanmış sayarım ben ve acırım geriye dönüp… Neden gereksiz geçen bir gün olsun ki, ve neden hayatımın belki de en önemli zamanlarını, yaşanmamış sayayım? Bu nedenle de, planlı gün geçirmek, hesaplı yaşamak en güzeli.Kitap okuyarak geçirdiğim 2 saat, genel yaşamımda kendime harcadığım çok önemli zamanlardır örneğin. Evimde televizyon başında geçirdiğim 3 saat ise, uyuyarak geçirdiğim 3 gündür belki de…Sevgiliyle sarılarak geçirilmiş 2 saati nasıl yorumlamak gerekir diye düşünüyorum da; her ne kadar aktivitesiz de geçiyor olsa, buna çok yorgunken birazcık kestirmek diyebiliriz… O an ihtiyaç duyulan ve mutluluğa sebep olacak bir şey; yumuşacık bir omuz, sıcacık bir yatak…Peki, bu yazıyı yazarken hayatımda nasıl bir iş gerçekleştiriyor olabilirim? İşte bu benim için ve bunu okuyan için farklı bakış açıları doğrultusunda yorumlanır. Ben, sevdiğim bir arkadaşımla sohbet ediyorum, bu kağıt, arkadaşım, kalemse ağzım, desem de okur, bunu yukarıdakilerden hareketle, kestirmeden gidilen bir yere yolu uzatarak üç kat daha geç gitmek veya derste olması gereken bir öğrencinin karşı cafede çay içmekte olması şeklinde anlatacaktır.Her şeye rağmen gerek bir gün içinde, gerekse bir ömürde hep aynı istekler vardır; sorunsuz, mutlu, neşeli bir gün ve yaşam geçirmek… Yatağa mutlu girmek, gülümseyerek ölmek… Günü dolu dolu yaşamış olarak uyumak, tüm istediklerini gerçekleştirmiş olarak yummak gözlerini, hayattaki bütün kötülere, kötülüklere inat…